Lord Lister No. 0348: De variété-ster

By Matull, Blankensee, and Hageman

The Project Gutenberg eBook of Lord Lister No. 0348: De variété-ster
    
This eBook is for the use of anyone anywhere in the United States and
most other parts of the world at no cost and with almost no restrictions
whatsoever. You may copy it, give it away or re-use it under the terms
of the Project Gutenberg License included with this eBook or online
at www.gutenberg.org. If you are not located in the United States,
you will have to check the laws of the country where you are located
before using this eBook.

Title: Lord Lister No. 0348: De variété-ster

Author: Kurt Matull
        Theo von Blankensee
        Felix Hageman


        
Release date: June 6, 2026 [eBook #78820]

Language: Dutch

Original publication: Amsterdam: Roman- Boek- en Kunsthandel, 1910

Other information and formats: www.gutenberg.org/ebooks/78820

Credits: The Online Distributed Proofreading Team at https://www.pgdp.net/ for Project Gutenberg


*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK LORD LISTER NO. 0348: DE VARIÉTÉ-STER ***




                              LORD LISTER
                            GENAAMD RAFFLES
                          DE GROOTE ONBEKENDE.

                       NO. 348   DE VARIÉTÉ-STER.








DE VARIÉTÉ-STER.


HOOFDSTUK I.

MARJA IVY.


Ofschoon het Londensche seizoen eigenlijk reeds teneinde was, en de
meeste bewoners der wereldstad, die het konden betalen en er
gelegenheid toe hadden, reeds de stad waren ontvlucht teneinde zich
naar een of andere badplaats of hun villa in de bergen te begeven, was
het groote Hypodrome-Theater aan het Piccadilly Circus gelegen zeer
goed bezet.

Intusschen waren er heel wat vreemdelingen onder de bezoekers, die de
duurdere rangen vulden.

De meeste heeren, tenminste voor zoover zij een dure plaats innamen,
waren in rok gekleed, de dames in avondtoilet.

In een loge van den eersten rang zaten twee heeren, naar wie reeds
menigeen den blik had gewend.

De eene had een lange, gespierde gestalte en een energiek gelaat, met
scherp geteekende trekken, en doordringende staalgrijze oogen.

Van de Londenaren, die daar zaten, zou zeker een derde deel wel hebben
kunnen zeggen wie dat was, Lord William Aberdeen, de bekende
philantroop.

Naast hem was zijn secretaris, Charly Brand gezeten, die in alles van
hem verschilde, hij was vrij wat kleiner, blond met een blozend,
opgewekt gelaat, waarin twee groote, helder blauwe oogen schitterden.

Ook was hij zeer goed bekend bij de leden van de „Upper ten”, want hij
vergezelde Lord Aberdeen bijna steeds en overal, en men wist, dat aan
den jongen man de zware taak was opgedragen, het vermogen van zijn
meester te beheeren, en de giften te regelen, welke Lord Aberdeen op
geregelde tijden aan talrijke instellingen van liefdadigheid of van
algemeen nut placht te schenken. Hij vergezelde hem steeds, als hij
door de ellendige buurten van de reusachtige wereldstad trok, om daar
onderzoek te doen naar personen die buiten hun schuld nooddruftig waren
geworden.

Ja, als Lord Aberdeen kende al deze deftig gekleede weldoorvoede rijken
den man die daar achterover leunde in zijn gemakkelijke fauteuil en met
afgetrokken blik naar het tooneel keek, waar juist twee excentrics
bezig waren, hunne ledematen op de onmogelijkste wijze te verrekken en
toch kenden zij niet de ware persoon, want onder het uiterlijk van den
onbekenden philantroop verborg zich een persoon wiens naam alleen hen
met schrik zou vervullen, John Raffles.

Inderdaad, daar zat de Gentleman-Inbreker, de langgezochte tegenstander
van Scotland-Yard, op wiens hoofd nog altijd sinds lange jaren reeds
een premie van duizend pond sterling was gesteld, zoo gerust en zoo op
zijn gemak alsof hij nog nooit iets te maken had gehad met de
speurhonden uit de Downingstreet, met den befaamden detective James
Sullivan of met den hoofdinspecteur Phileas Baxter, die reeds niet kon
slapen, als men driemaal achter elkaar den naam van den gevreesden
inbreker in zijn tegenwoordigheid uitsprak.

Lord Aberdeen schonk ontegenzeggelijk groote bedragen weg, en toch
zonken zij het in niet naast de reusachtige sommen, welke hij in het
geheel onder een geheel anderen naam besteedde aan het lenigen van
armoede en ellende, wanneer hem die slechts ter oore kwamen, aan het
herstellen van gepleegd onrecht en aan het steunen van talentvolle maar
onbemiddelde jongelieden.

Niet zonder moeite had Charly Brand dien avond zijn trouwen vriend
overgehaald hem naar het Hypodrome-Theater te vergezellen, want Raffles
bevond zich in een van die buien, waarin het hem walgde, zich onder het
publiek te moeten begeven en hij veel liever naar zijn geliefkoosde
viool greep, en aan het prachtige instrument klanken ontlokte, die diep
ontroerden.

Maar eindelijk had hij toch toegegeven, de prachtige blauwgelakte
limousine was komen voorrijden, en Henderson de chauffeur, die aan
menig avontuur van den Grooten Onbekende een levendig aandeel had
genomen, had hen naar het groote Variété-Gebouw gebracht.

Aanvankelijk had Raffles niet veel acht geslagen op hetgeen er op het
tooneel gebeurde, en pas een paar werkelijk voortreffelijke
kunststukken hadden een weinig zijn belangstelling weten te trekken.

Nu daalde het scherm, het publiek applaudiseerde, de beide excentrics
kwamen nog eens buigen, en toen stond Raffles op, en zeide op zachten
toon:

„Neem het mij niet kwalijk, Charly, maar voor van avond heb ik mijn
portie al weder beet! Ik geloof niet dat ik den moed heb ook de nummers
na de pauze nog te hooren of te zien. Er komt nog een goochelaar en ik
ben zelf niet geheel en al onbedreven in de goochelkunst, dan komt er
nog een heer, die op zijn handen loopt, hetgeen ik voor een redelijk
wezen ontoelaatbaar acht. Dan komt er een dame met een basstem, zooals
het programma aangeeft, en ik vrees dat zij daarenboven ook nog een
baard zal hebben, hetgeen niet strookt met mijn opvatting betreffende
de leer der ethica.”

„Maar wacht dan tenminste tot de pauze aanbreekt!” kwam Charly. „Er is
nog maar één nummer.”

„Wat is het?” vroeg Raffles onwillig.

„Een danseres! Men spreekt buitengewoon veel over haar fraaie juweelen
en over het legertje minnaars die elkander zonder ophouden in haar
gunst opvolgen.”

„De stem en de minnares interesseeren mij niets, maar om de juweelen
wil ik dan nog wel een kwartier blijven!” zeide Raffles zuchtend,
terwijl hij zich weder in zijn fauteuil liet vallen en een versche
sigaret opstak.

Juist zette de muziek een slepende wals in, de zaal werd donker
gemaakt, het scherm rees, en, bestraald door twee schijnwerpers, kwam
daar een nog zeer jonge vrouw op het tooneel, die allereerst de
aandacht tot zich moest trekken omdat haar kleeding zich tot het
volstrekt onmisbare beperkte.

Zij kon hoogstens twee en twintig jaar zijn, en zij had een
fijnbesneden gezichtje waarin twee groote, donkere oogen schitterden.

Zij droeg een buitensporig kapsel, dat bestond in een gouden band, die
haar hoofd omsloot, en bezet was met fraaie diamanten. Die band hield
een groot aantal krachtige en zeer lange pauwenveeren bijeen, dicht
naast elkander geplaatst.

Zij had een soort tunica aan van witte, dunne zijde, zeer diep
uitgesneden, ver boven de dijen eindigend, en die om het middel werd
bijeen gehouden door een gordel van gouden schakels.

Een prachtige paarlen collier was om den blanken hals gelegd, en de
fraai gevormde armen waren omgeven door gouden braceletten.

Dat was Marja Ivy, de nieuwe ster aan den Variété-hemel, die reeds veel
opgang had gemaakt te Parijs, te Weenen, en te Rome, en welke algemeen
beschouwd werd als de evenknie van de befaamde Gaby Deslys, de
voormalige minnares van den ex-koning van Portugal, den jeugdigen
Manuel.

Ook in dit opzicht streefde Marja Ivy de wereld vermaarde Variété-diva
blijkbaar terzijde, want men fluisterde reeds nu heel wat namen van
hooggeplaatste heeren, aan wie de pas ontdekte ster haar gunsten had
geschonken.

Met den eersten blik had Charly gezien, dat de prestatie van Marja Ivy
bijzonder weinig om het lijf had, zij trippelde wat over het tooneel
heen en weder, zwaaide met haar beenen, liet haar pauwenveeren wuiven,
en zong met een dun stemmetje een Fransch liedje, dat niemand begreep,
hetgeen er trouwens voor den auteur zeer weinig op aan kwam.

De voornaamste attractie van de jonge vrouw moest blijkbaar gevonden
worden in haar fraaie lichaamsvormen, welke zij zoo weinig verborg.

Want mooi was zij inderdaad, Marja Ivy.

Charly wierp een schuinschen blik naar Raffles, om te zien welk een
indruk de Variété-danseres op hem maakte, en zag tot zijn verwondering,
dat Raffles met ingespannen aandacht naar de jonge vrouw tuurde.

Dat was zeker niet de gewoonte van den Gentleman-Inbreker.

Maar nu liet Raffles het instrument zakken, en boog zich naar Charly
over, om hem toe te fluisteren:

„Als ik schrijver was geloof ik dat ik hier een aardig onderwerp voor
een feuilleton had gevonden.”

„Hoe zoo?”

„Wel ik herken dat lieve wezentje daarginds heel goed! Haar schoonheid
frappeerde mij destijds, het is een dienstmeisje!”

„Wat vertel je me daar?” riep Charly bijna luidkeels uit, zoodat men in
de aangrenzende loge hem verwijtende blikken toewierp.

„Die mooie jonge vrouw daar op het tooneel: met haar verblindend witte
huid en haar fijn gezichtje zou een keukenmeisje zijn?”

„Pardon, laten wij elkander niet verkeerd verstaan, mijn waarde. Van
een keukenmeisje heb ik niet gerept, ik sprak van een dienstmeisje, en
dat is iets anders.”

„Keukenmeisje of dienstmeisje, houdt het mij ten goede, Edward, maar ik
zou er een lief ding onder durven verwedden, dat je je vergist!”

„Ik vergis mij niet, Charly!” hernam Raffles kalm. „Je kunt nu toch wel
weten dat mijn geheugen voor gezichten nog al sterk ontwikkeld is, en
zeker voor gezichten als dat daar! Je zult zelf moeten toegeven, dat
men het gezicht van de jonge vrouw niet zoo gemakkelijk zal vergeten,
als men het eenmaal gezien heeft.”

„Dat erken ik, en toch......”

„Als je mij niet wilt gelooven, Charly, dan kun je het haar mijnentwege
gaan vragen, ofschoon ik betwijfel, of zij het wel zou bekennen. Zij
heet inderdaad Sonja Malakoff, zij is een Lithausche en zij was nog
geen vol jaar geleden dienstmeisje bij een Poolsche familie welke ik te
Moldau bezocht. Ik herinner mij nu zeer goed, dat er destijds ook
lachend in den familiekring gesproken werd over de plannen van het
bevallige kind, dat volstrekt het voorbeeld wilde volgen van Gaby
Deslys, die naar je zult weten tot haar zestiende jaar eveneens
dienstmeisje geweest is, en wier ouders nederige arbeiders waren.”

„Wanneer je het met zooveel stelligheid zegt, Edward, dan moet ik je
natuurlijk gelooven,” zeide Charly. „Maar dan verbaast het mij toch
sterk.”

„Waarom eigenlijk? Vergeet niet dat je niet met een Londensch
dienstmeisje te doen hebt, maar met een Lithausche, dat wil zeggen met
een zeer schoon ras. Vergeet ook niet wat schmink en poeder kunnen
bewerkstelligen!”

„Maar de bewegingen, Edward, het geheele optreden, de wijze van loopen,
kan men dat aanleeren?”

„Dat kan men zeker, maar bovendien iedere Lithausche vrouw is van
nature gracieus en sierlijk in alles wat zij doet, en ik weet nog heel
goed dat ik, alleen uit een kunstzinnig oogpunt, dat verzeker ik je,
met bepaald welgevallen de sierlijke en ongedwongen bewegingen van dat
mooie dienstmeisje heb gade geslagen.”

Charly antwoordde niet maar volgde nu met nog meer aandacht de
bewegingen van de Variété-danseres, die met luchtige stapjes, het mooie
lichaam een weinig voor overgebogen, het gelaat naar het publiek
gewend, langs het voetlicht trippelde.

Toen mompelde hij voor zich heen:

„Als jij het zegt, dan moet ik het natuurlijk wel gelooven, maar ik
blijf het een wonder vinden! Dat zal echter zijn omdat ik het begrip
„dienstmeisje” wat al te zeer vereenzelvig met het begrip van trappen
dweilen, ramen zeemen, borden wasschen, en tegen de bakkersjongens
gillen. De schoone Poolsche schijnt dus niets van dat alles te hebben
gedaan, of, wanneer zij dat deed, dan deed zij het allerbevalligst,
gracieus, en met gedistingeerde gebaren. Nu, mij is het wel, en ik moet
toegeven, dat iemand in een jaar heel wat kan veranderen.”

Raffles had nog eenigen tijd naar de mooie, jonge vrouw gekeken, en
wendde zich toen tot Charly met de vraag:

„Is dit de eerste avond van haar optreden?”

„Ja, en ik herinner mij nu ook, dat de bladen vol hebben gestaan met
reclame artikelen, waaraan ik echter weinig aandacht heb gewijd, als ik
dat wel gedaan had, dan zou ik nu weten, hoe zij bijvoorbeeld aan dien
voorraad diamanten komt, die naar allen schijn echt zijn.”

„Geschenken, denk ik!” zeide Raffles droogjes. „Ik kan mij voorstellen
dat een rijk en galant man voor een goedgunstigen blik uit die schoone
oogen gaarne een snoer diamanten geeft. Apropos, als je de bladen nog
hebt, waarin die reclameberichtjes hebben gestaan, zoek ze dan nog eens
op, ik wil ze wel eens lezen.”

„Ik ben tot je dienst, Edward!” antwoordde Charly, en hij begreep, dat
er reeds een of ander plan door het hoofd van zijn vriend spookte met
betrekking tot het voormalige Lithauensche dienstmeisje.

Juist op dit oogenblik beëindigde Marja Ivy haar zang in een snerpenden
kreet, die het gelaat van Raffles pijnlijk deed vertrekken.

Toen het applaus bedaard was, merkte hij op:

„Ik denk, dat wij die pauwenveer als een soort embleem moeten
beschouwen, het mooie schepseltje wil er zeker mede te kennen geven,
dat zij even schoon is en even erbarmelijk schreeuwt als een pauw.”

„Ben je niet wat wreed voor haar?” vroeg Charly lachend.

„Dat weet ik niet, maar ik geloof wel, dat ik rechtvaardig ben! Zij
heeft—ik zie niet in, waarom ik er een geheim van zou maken—een stem
als een gebarsten kindertrompetje, en ik geloof dat de indruk van haar
verschijning nog grooter zou zijn als zij haar mond dichthield.”

„Waarom zingt ze eigenlijk in het Fransch?”

„Op die vraag kan ik je geen antwoord geven, maar het is zeker, dat ze
voor 99 procent van de bezoekers evengoed in haar moedertaal kon
zingen. Ik heb een paar malen het woord Amour hooren uitgillen en
evenzoo vele malen het woord Douleur en dat is alles! Het vermoeden
ligt dus voor de hand, dat het een minneliedje is geweest. Maar wie
vraagt daar naar, als hij zulke schouders en zulke diamanten ziet?”

Raffles was opnieuw opgestaan, en Charly drong nu niet langer aan om te
blijven, tot de pauze was aangebroken.

Reeds aan de plaatsing op het programma was het te zien, dat Marja Ivy,
hoe kort zij ook aan het tooneel was, al vrij wat in de melk had te
brokkelen, want ieder Variété-artist weet, dat het voorlaatste en het
laatste nummer voor de pauze, en in wat mindere mate het eerste nummer
daarna verreweg de beste van het programma zijn, wat betreft de
stemming en de aandacht van het publiek. Maar het laatste nummer voor
de pauze spant in ieder geval de kroon naar het oordeel van ervaren
Variété-menschen.

„Wat zullen wij doen?” vroeg Charly, toen de beide mannen de vestiaire
verlaten hadden, en de monumentale trap naar de vestibule afdaalden.

„Wij kunnen mijnentwege nog een uurtje naar de club gaan, en dan maar
naar huis, ik moet een weinig nadenken.”

„Nadenken over wat?”

„Over de combinatie Lithauensch dienstmeisje en diamanten!”








HOOFDSTUK II.

HET WEB WORDT GESPONNEN.


Den volgenden morgen wijdden de bladen tamelijk lange besprekingen aan
het nieuwe programma in het Hypodrome-Theater en het leeuwendeel
daarvan was geweest aan Marja Ivy, de pas ontdekte ster.

Maar Raffles was voldoende thuis in de wereld der journalistiek, om te
weten, dat verreweg de meeste van deze ophemelende artikelen niets
anders waren dan betaalde reclame, soms betaald in den vorm van groote
en dure advertenties.

Naar het scheen had de bevallige Variété-diva reeds aan eenige
reporters een interview toegestaan, en allen spraken vol bewondering en
lof over haar „sympathieke verschijning”, haar „weergalooze gratie”,
haar „teedere liefde voor haar ouders”, welke zij thans zoo gelukkig
was te kunnen onderhouden, en „haar juweelen”.

Toen Raffles dit alles gelezen had, schudde hij het hoofd en bromde
voor zich heen:

„Merkwaardig, een zeer zeldzaam verschijnsel. Die liefde voor haar
ouders is werkelijk treffend, een jaar geleden was haar moeder al dood
en haar vader was een dronkelap die haar ranselde, en wien zij met
hetzelfde argument beantwoordde. Zij beklaagde zich steeds bitterder
over den kerel, en peinsde dag en nacht op de beste methode om van den
oorsprong van haar dagen af te komen, op een fatsoenlijke of een
onfatsoenlijke manier.”

„Deksels, dan is dat lieve kind geen katje geweest om zonder
handschoenen aan te pakken,” riep Charly uit, die deze opmerking te
hooren kreeg, toen de beide vrienden tegenover elkander zaten in de
kleine eetzaal van het fraaie huis hetwelk Lord Aberdeen bewoonde in de
Regentstreet. „Zij vocht dus met haar vader?”

„O, men kan het geen vechten noemen,” zeide Raffles vergoelijkend. „Zij
wierp hem slechts van tijd tot tijd een bijl naar het hoofd, waarmede
zij gewend was hout te kloven, of spande een ijzerdraad op een voet
hoogte tusschen de deurposten, tegen den tijd dat hij beschonken naar
huis kwam wankelen.”

„Maar lieve hemel, dan was het een boosaardig schepsel,” riep Charly
verschrikt uit.

„Toch niet, tenminste niet boosaardiger, dan iedere vrouw over het
algemeen,” vervolgde Raffles kalm. „Vergeet niet, dat wij in Lithauen
zijn, dat zij van hartstochtelijk Slavisch bloed is, en dat men
daarginds een anderen maatstaf aan legt dan in ons land van mist en
regen.”

„Maar hoe weet je dat dan toch allemaal?”

„Wel, omdat zij het zelf heel vaak als een goede grap kwam vertellen,
terwijl zij bij het middagmaal bediende. Ik heb haar zelfs wel eens
tranen zien lachen, toen zij verhaalde hoe zij haar vader met een bijl
in zijn voet had geraakt, en daarbij ronddanste als een beer op de
kermis, en dat deed zij dan heel plastisch na.”

„Nu, over de kinderliefde heerschen daar naar het schijnt nog al
eigenaardige opvattingen,” zeide Charly schouderophalend. „In ieder
geval schijnt het niet heel en al juist te zijn, wat de heeren
reporters beweren betreffende die teedere liefde jegens hare ouders.”

„Neen, het strookt inderdaad niet geheel en al met de waarheid!”
beaamde Raffles, met een ironisch glimlachje. „Maar het staat goed, en
het omgeeft de jonge vrouw met een aureool van sympathie. Denk eens
aan, een gevierde, op de handen gedragen, Variété-artiste die iedere
week een deel van de zuur verdiende penningen naar het ouderlijke huis
stuurt, ver in het onherbergzame Polen. Ieder onbedorven hart moet zich
daar door ten diepste geroerd gevoelen. Apropos, heb je die kranten nog
gevonden, waar wij gisteren over gesproken hebben?”

„Zij liggen in je werkkamer op je schrijfbureau.”

„Merci. Dan ga ik ze dadelijk eens bestudeeren! Ik gevoel bepaald
behoefte iets meer te weten omtrent het voormalige dienstmeisje. Zij
boezemt mij om meer dan een reden groot belang in.”

En met deze woorden stond Raffles op en begaf zich naar zijn werkkamer
op de eerste verdieping, een ruim, stemmig vertrek, dat als het ware
tot ingespannen hersenarbeid uitnoodigde.

Een uur later verscheen hij in de bibliotheek, waar Charly zich onledig
hield met het bijhouden van een lijvig register, volgepakt met
krantenuitknipsels.

„Waar is het groote fotografie-toestel, Charly?” vroeg Raffles.

Charly keek eenigzins verbaasd op, en antwoordde:

„Dat moet in de donkere kamer staan, op zolder! Wij hebben het in
langen tijd niet gebruikt, je vond het een weinig onhandelbaar. Wil ik
het voor je halen?”

„Daarmee zul je mij een pleizier doen. Breng dan meteen den insteldoek
en het statief mee, en doe eenige gevoelige platen in de cassettes.”

„Ga je naar buiten om wat te fotografeeren?”

„Ik ga fotografeeren, maar niet naar buiten, ik ga foto’s maken van
Marja Ivy.”

„Maar mijn hemel, in iederen boekwinkel kun je er zooveel krijgen als
je er hebben wilt voor een paar pence.”

Raffles haalde eenigzins ongeduldig de schouders op.

„Dat weet ik natuurlijk ook wel, maar daarom is het mij niet te doen.
Ik wil haar fotografeeren, omdat ik eens wil zien hoe zij behuisd is,
en hoe haar diamanten behuisd zijn.”

„Maar Edward, zou je het in ernst voorzien hebben op de juweelen van
die jonge vrouw?”

„Je legt den nadruk op haar geslacht, Charly, alsof zij een onnoozel,
onschuldig wicht is, een arm weesje onder den druk van een slechten
voogd of iets dergelijks. Ik voor mij acht haar niet bijzonder veel
zaaks, een hartelooze vrouw, wie het alleen te doen is om veel geld en
veel kostbaarheden, en die van minnaar verandert, zoo als wij een
schoonen zakdoek nemen.”

„Maar misschien moet zij met die steenen wel haar brood verdienen,
Edward.”

„Goede hemel, neen, mijn waarde!” ging Raffles voort. „Houdt op met die
sentimentaliteiten. Er is geen kwestie van brood verdienen. Zij treedt
in een variété op, eenvoudig om des te beter en des te gemakkelijker de
aandacht op zich te kunnen vestigen, zij heeft die steenen te danken
aan haar blanke huid, haar fraaie beenen en het doorzichtige hemdje dat
zij draagt, dat is de zuivere onopgesmukte waarheid. Denk je soms, dat
een theaterdirecteur haar zou engageeren als zij er op stond in een
ochtendjapon op te treden? Wel man, men zou haar vragen of zij niet
goed bij haar verstand was, als zij maar even haar mond had open
gedaan. Je zult toch niet durven volhouden, dat jij haar bijvoorbeeld
om haar stem zou engageeren?”

„Ik moet erkennen.......” begon Charly stamelend.

„Je moet erkennen, dat haar liedjes klinken alsof er met een diamant
over een ruit gekrast wordt, en dat je wel stapelgek zoudt zijn, als je
haar ook maar een avond zoudt laten optreden, wanneer zij niet met haar
pauwenveeren en haar korte tunica kon rondloopen. Maar hoe het ook zij,
ik wil eerst eens nader onderzoek bij haar doen. Misschien verander ik
nog wel van idee, misschien is zij beter dan haar faam. En nu dat
toestel, als ik je verzoeken mag.”

Charly stond op, verliet het vertrek, en keerde eenige oogenblikken
later terug met een notenhouten camera van groot formaat en een tasch
van waterproof waarin een drietal plaathouders zaten, die ieder twee
platen konden bevatten.

Ook had hij een drieledig, zwaar statief bij zich.

Raffles bekeek een en ander, en bromde tevreden:

„Het ziet er nog heel goed uit. Nu nog het stel lenzen, en dan ga ik
als fotograaf voor een of ander tijdschrift er op uit.”

„Maar als ze weigert je te ontvangen?”

„Dat zou ze misschien over een paar jaren doen, maar nu staat zij nog
aan het begin van haar loopbaan en zij moet reporters en fotografen te
vriend houden.”

„Maar je zult je toch hoop ik vermommen?”

„Ik zal mij herscheppen tot een artistiek man, Charly!” zeide Raffles
hoogdravend.

Hij begaf zich naar zijn slaapkamer, opende de geheime kast waarin zich
zijn talrijke kleederen en uniformen bevonden en begon daarna met
groote zorgvuldigheid zijn gelaat onder handen te nemen.

Hij gebruikte daarbij geen gewone schmink, zooals acteurs en pas
beginnende detectives aanwenden, en die voor ieder scherp oog reeds op
een paar meters afstand te onderkennen is, maar kleurmiddeltjes van
zijn eigen vinding, die de huid niet aantasten, en er toch een geheel
andere kleur aangeven.

Tenslotte zette hij een pruik met lang haar op, zoo voortreffelijk
nagemaakt, dat zelfs voor het meest geoefende oog het bedrog niet te
ontdekken viel en schoot een bruin fluweelen jasje aan.

Een slappe hoed voltooide zijn costuum en aldus vermomd, begaf hij zich
naar de bibliotheek waar Charly hem met een lachenden uitroep van
verbazing ontving.

„Bevalt mijn uiterlijk je?” vroeg Raffles lachend.

„Ik zou geen enkele aanmerking kunnen maken, Edward. Als je mij vreemd
was, en je stelde mij de vraag, welk beroep je uitoefende, dan zou ik
zonder aarzelen uitroepen: „Photograaf”. Zelfs je handen wijzen er op,
die rouwrandjes aan de nagels, die ruwe vingertoppen en die bruine
vlekken van den ontwikkelaar. Ik moet zeggen, het is prachtig.”

„Ik dank je voor het compliment, Charly, en ik ga er nu maar aanstonds
op uit.”

„Maar het is nog geen elf uur, je kunt haar nu onmogelijk bezoeken,
Edward.”

„Ik ga er ook niet regelrecht naar toe, ik wil eerst eens wat in den
omtrek neuzen, en het hotel Cecil, waar zij logeert, een weinig in het
oog houden.”

„Ik zal dan niet op je behoeven te wachten met de lunch?”

„Neen, ik zal daar in de buurt wel wat eten.”

Raffles drukte Charly de hand ten afscheid, hing de tasch met platen
over den schouder, nam het zware toestel en den driepoot op, en stak
het etui met lenzenstel in zijn zak en verliet het vertrek.

Hij ging het huis nu echter niet uit door de voordeur, maar stak den
tuin over, aan alle zijden door dicht struikgewas en hooge boomen
omgeven, en verliet hem weder door een kleine tuinpoort, die in een
zijstraat uitkwam, waar zich maar hoogst zelden iemand vertoonde.

Hij liep deze straat teneinde, en wachtte tot er een onbezette huurauto
zou passeeren.

Eenige minuten later was hij onderweg naar het Strand.

Daar in het duurste en weelderigste hotel van Londen, logeerde Marja
Ivy en reeds hadden de bladen weten te vertellen, dat zij voor de drie
kamers welke zij bewoonde, 15 pond sterling per dag moest betalen, wel
te verstaan zonder ontbijt of eenig ander voedsel.

Raffles slofte met zijn zwaar toestel naar een klein restaurant,
tegenover het beroemde hotel gelegen, en legde zich daar als het ware
in hinderlaag.

Veel bijzonders zag hij echter niet, maar er werden drie ruikers
gebracht en twee groote bloemstukken maar die konden natuurlijk
evengoed voor een andere bewoonster van het hotel zijn.

Van Marja Ivy zelve zag hij niets, en hij leidde daar uit af, dat zij
nog wel in het hotel zou zijn en haar kamers nog niet verlaten had.

Tegen twee uur stond hij op en verliet het restaurant.

Hij ging het deftige hotel binnen maar werd bijna aanstonds
tegengehouden door den zwaarlijvigen portier, in een groen livrei
gestoken die hem tamelijk barsch vroeg, wat hij kwam doen.

Raffles trok een beleedigd en een boos gezicht en antwoordde:

„Sedert wanneer is het gewoonte, dat men den fotograaf van „The Scotch”
vraagt wat hij komt doen? Natuurlijk kom ik iemand fotografeeren! Is
mejuffrouw Marja Ivy nog op haar kamer?”

„Dat is zij wel, maar ik denk niet, dat zij u zoo maar zal ontvangen!
Er zijn al meer fotografen geweest!”

Raffles haalde minachtend de schouders op.

„Er zijn fotografen en fotografen, goede man!” zeide hij hooghartig.
„Je zult mij toch zeker niet met de lieden van niemendal willen
vergelijken? Bovendien, ik word verwacht!”

„Dan is het wat anders!” hernam de portier.

„Tweede verdieping, eerste gang rechts, nummers 87 en 88!”

„Dank je, vriend, dank je!” zeide Raffles. „Ik zal het nu wel vinden!”

En met zijn toestel beladen besteeg hij de trappen en klopte toen aan
op de deur, die het nummer 87 droeg.

Een koket kamermeisje deed de deur open op een kier slechts, als moest
zij reeds bij voorbaat het indringen van ongewenschte personen
beletten.

„De mise-en-scène is prachtig!” mompelde Raffles voor zich heen. „Men
zou zweren, dat men bij Sarah Bernard of bij Zijne Majesteit in persoon
op audientie komt!”

En luid vervolgde hij, zich tot het kamerkatje wendende:

„Schoon kind, ik ben fotograaf, en ik vraag om de gunst, uw meesteres
te mogen fotografeeren, echter niet zooals Jan en Alleman het
gewoonlijk doet, neen, ik wil er iets bijzonders van maken, ik wil
madame kieken in haar dagelijksche omgeving, met haar katjes en haar
hondjes, haar todjes en haar vodjes, haar strikjes en haar kwikjes!”

Het lieve kind achter de deur had met niet geringe verbazing naar deze
korte toespraak geluisterd en zeide nu, met een sterk buitenlandsch
accent en in het miserabelste Engelsch dat men zich kan denken:

„Ik zal het aan madame gaan vragen, u lijkt mij wel een grappenmaker!”

„O, schoon meisje, je vleit mij,” riep Raffles uit, en met moeite,
wegens het zware toestel en het statief, streek hij het kamermeisje
onder de poezele kin. „Zeg aan madame, dat hier iemand staat, die haar
een portret zal leveren waarbij vergeleken al het andere prulleboel uit
een kermistentje is!”

Proestend verwijderde het jonge ding zich, maar Raffles behoefde niet
lang te wachten.

Eenige oogenblikken later keerde zij weder terug en hield de gangdeur
voor Raffles open.

„Madame verwacht u!” zeide zij opgeruimd. „Ik heb gezegd, dat u zeker
wel iets goeds zoudt maken!”

„Dat is buitengewoon vriendelijk van je, schoone maagd!” zeide Raffles,
terwijl hij binnentrad, en achter het meisje naar een fraai gemeubeld
vertrek ging, waar Marja Ivy zich bevond.

De variété-danseres droeg nog een morgengewaad, zeer ruim, en van
soepele zijde vervaardigd, en Raffles moest erkennen, dat zij er in de
hoogste mate verleidelijk en bekoorlijk uitzag.

Zij zat op een rustbank, en naast haar lagen twee prachtige
Pekineesjes, die Raffles met hun ronde oogen en van onder het lange
haar nieuwsgierig aangluurden.

Op het haardkleedje lag een schoone Angora-kat te slapen, en voor een
der ramen stond een standaard met een groote koperen kooi, waarin een
kakelbonte papegaai heen en weder sprong, die nu en dan een origineelen
Franschen vloek liet hooren.

Marja stond tamelijk onverschillig op, en legde het dagblad weg, waarin
zij had zitten lezen, toen het bezoek werd aangekondigd.

„U wenscht mij te fotografeeren, mijnheer?” vroeg zij, thans in het
Fransch, maar met een onmiskenbaar Slavisch accent.

„Ik verzoek om die eer, madame!” antwoordde Raffles.

„Voor welk blad is het?”

„Ik werk niet speciaal voor een blad, madame! Ik bind mij niet! Die er
het geld voor kan en wil missen, om de producten van mijne buitengewone
vaardigheid te koopen, die krijgt mijn foto’s, de anderen publiceeren
voddengoed!”

Een glimlach plooide zich om de roode lippen van de jonge vrouw bij
dezen uitval, en daarop hernam zij:

„Gij wildet mij in deze kamer, in mijn eigen omgeving fotografeeren,
zooals mijn dienstmeisje mij zegt?”

„Ja, Madame!”

„Geen kwaad denkbeeld, maar haast u dan wat; want ik ontvang zoo
aanstonds bezoek!”

„Ik beloof u, dat ik mijn best zal doen, madame!” zeide Raffles.

Hij begon ijverig zijn tasschen te ontpakken, schroefde het toestel op
den driepoot, bevestigde er een der objectieven op, maar liet
ondertusschen zijn spiedende blikken aandachtig door het vertrek
dwalen.

Van de juweelen zag hij niets, die waren op dit oogenblik zeker veilig
opgeborgen.

De jonge vrouw droeg alleen eenige ringen van groote waarde, en een
gouden armband om een van haar tengere polsen.

Heur haar was bijzonder hoog opgemaakt en kroonde als een helm het fijn
gevormde hoofd.

Maar de groote oogen hadden een harden, onaangenamen glans, die Raffles
niet aanstond, en die volgens hem de uitdrukking van het schoone
gezicht niet weinig benadeelde.

Met het geoefende oog van den kunstenaar had Raffles spoedig een
bevallige groep weten samen te stellen, de jonge vrouw half uitgestrekt
op den divan, een tijdschrift in de hand van den slap neerhangenden
arm, een der rashondjes in haar anderen gekromden arm, het tweede aan
haar voeten, de Angora op haar schoot.

Raffles stelde in, kroop daarbij onder den insteldoek, en maakte
vervolgens een paar opnamen.

„Denkt gij, dat de foto’s goed geslaagd zijn, mijnheer?” vroeg de
danseres, terwijl Raffles begon zijn toestel weer in te pakken.

„Daar ben ik zeker van, madame!” antwoordde Raffles. „Hoe zou het ook
anders kunnen met zulk een dankbaar onderwerp.”

Juist had hij dit compliment geuit, toen er op de deur werd geklopt, en
het dienstmeisje haastig ging zien wie er was.

Even later trad er een flatterig heerschap binnen, ongeveer veertig
jaar oud, reeds bijna geheel kaal, met een groote monocle in het oog
geklemd, en naar den laatsten smaak gekleed.

Hij torste een geweldigen ruiker, en bleef even op den drempel in de
deur staan, blijkbaar onaangenaam verrast bij het zien van den
fotograaf.

„Kom toch binnen, graaf!” noodigde de jonge vrouw den bezoeker uit.
„Wat blijf gij daar staan, alsof gij geen tien kunt tellen.”

Buigend en zijn keel schrapend trad de graaf binnen.

Hij legde zijn hoed op een klein tafeltje, en trad toen met den ruiker
op Marja toe.

„Mag ik u deze bloemen aanbieden als een bewijs van mijn geringe
hoogachting— — —als een gering bewijs van mijn hoogachting!” verbeterde
hij haastig en met een rauw keelgeschraap.

Marja barstte in lachen uit en zeide:

„Leg het bewijs van uw geringe hoogachting maar op dien stoel, graaf!
Ik dank u!”

De bezoeker had Raffles zien glimlachen en trad nu met een grimmig
gezicht op hem toe.

„Zijt gij spoedig gereed, mijnheer?” vroeg hij op onbeschaamden toon.
„Dan is uw aanwezigheid hier niet langer gewenscht!”

Raffles liet langzaam de tasch zakken, die hij had opgenomen, en keek
den graaf en vervolgens de jonge Lithausche vragend aan.

Daarop zeide hij bedaard:

„Het spijt mij, mijnheer, maar ik ben niet gewend, mij te overhaasten!”

„Dan zult gij zoo goed zijn, het bij deze gelegenheid te doen!” snauwde
de bezoeker. „Uw taak is nu verricht zou ik denken, en wij kunnen u nu
wel missen!”

„Wij?” herhaalde Raffles rustig. „Spreekt gij ook voor madame? Hoe weet
gij zoo zeker, dat zij mij weg wil hebben? Het is best mogelijk, dat
zij iedere minuut, die ik langer blijf, in haar hart zegent!”

„Maar bij Jove, de kerel wordt brutaal!” schreeuwde de graaf, die zijn
ooren niet scheen te kunnen gelooven. „Pak u nu aanstonds weg als gij
niet wilt, dat ik mijn rotting op u laat neerdalen!”

Tot groote verbazing van Marja Ivy, en misschien wel tot haar inwendig
vermaak, zette Raffles zijn tasch op den grond, en kwam langzaam naar
den graaf toe.

Vlak voor hem stond hij stil en toen klonk het rustig van zijn lippen:

„Nog voor gij uw rotting zoudt hebben opgeheven, mijnheer, zou ik u in
het gezicht hebben geslagen! Denkt gij soms, dat een fotograaf maar
alles van u lieden verdraagt? Dan hebt gij het mis! Gij zijt een
onbeschaamde vlegel, als gij dan bepaald mijn oordeel over u vernemen
wilt!”

Krijtwit was de graaf achteruit getreden.

De wandelstok ging de hoogte in, maar voor hij nog kon nederdalen, was
de vlakke hand van den gewaanden fotograaf met zulk een kracht op de
bleeke wang van den ander nedergedaald, dat de klap zeker eenige kamers
verder te hooren was, en de wang als bij tooverslag veel dikker werd
dan zij oorspronkelijk was geweest!

„Dat... dat...” stotterde de geslagene, die nauwelijks besefte, wat hem
overkomen was, „dat zal u berouwen! O, als gij slechts van mijn stand
waart, ik zou u onmiddellijk uitdagen!”

„Maar kunt gij dan niet voor eenige oogenblikken doen, alsof ik
inderdaad van uw stand was, mijnheer de graaf?” vroeg Raffles zonder de
minste stemverheffing. „Ik ben dan gaarne tot uw dienst!”

„Wat? Den degen kruisen met een... fotograaf?” riep de bezoeker op
schellen toon uit. „Ik zou mij voor altijd blameeren. Neen, mijnheer,
ik kan niet met u vechten, maar ik tref u met mijn minachting!”

„Nu, dat is tenminste al vast iets!” hernam Raffles koeltjes. „Daarmee
zal ik dan genoegen moeten nemen, voorloopig, want, mijnheer de graaf,”
Raffles trad bij deze woorden nog dichter op den ander toe, „want
misschien komt er wel een tijd, dat gij met mij kunt vechten, zonder u
al te zeer te encanailleeren!”








HOOFDSTUK III.

HET IDEAAL VAN MARJA IVY.


Raffles had zijn platen dadelijk ontwikkeld, nadat hij was terug
gekeerd van den tocht, die zoo eigenaardig geëindigd was, en tot zijn
voldoening waren zij voortreffelijk uitgevallen.

Als hij werkelijk fotograaf was, zou hij geen oogenblik behoeven te
vreezen, dat hij deze uitstekende opnamen niet dadelijk zou verkoopen
aan de beste geïllustreerde tijdschriften.

Nu vergenoegde hij er zich mede, er een paar afdrukken van te maken, en
daar mede naar het Hotel Cecil te gaan, waar Marja Ivy hem reeds met
eenig ongeduld scheen te wachten, waaruit overduidelijk bleek, dat zij
nog pas aan den aanvang van haar schitterende loopbaan stond.

De jonge vrouw toonde zich zeer ingenomen met de foto’s en bestelde er
dadelijk een dozijn van, tegen een half pond per stuk.

Geld scheen er voor haar in het geheel niet op aan te komen, wanneer
het gold, reclame voor haar eigen dierbaar persoontje te maken.

Twee en zeventig pond rijker verliet Raffles het hotel weder.

Een oogenblik had hij er over gedacht, reeds nu zijn slag te slaan,
maar verschillende redenen verzetten zich daartegen.

Ten eerste was er een voortdurend komen en gaan op de verdieping, waar
zich de weelderige vertrekken van Marja Ivy bevonden, ten tweede
verliet het dienstmeisje geen oogenblik het neven-vertrek, ten derde
wist Raffles in het geheel niet waar de jonge vrouw haar fraaie
diamanten bewaarde, en ten slotte wilde hij eerst iets meer van haar
weten, van haar inborst en van de wijze waarop zij omsprong met het
blijkbaar zeer gemakkelijk verdiende geld.

Toen hij na veel plichtplegingen vertrekken wilde, hield het
bekoorlijke dienstmeisje hem staande in het voorvertrek.

Zij keek omzichtig om zich heen, ten einde zich te vergewissen, dat zij
niet beluisterd werd, en vroeg toen op zacht gefluisterden toon:

„Gij zijt zeker goed bekend in uw vaderstad, mijnheer de fotograaf?”

„Dat zou ik meenen, schoon meisje!” antwoordde Raffles, wel een weinig
verbaasd over deze vraag.

Maar de volgende zou hem nog heel wat meer verrassen!

Het kamerkatje ging op haar teenen staan, teneinde haar mond zoo dicht
mogelijk bij het oor van den gewaanden fotograaf te kunnen brengen, en
vroeg toen:

„Weet gij ook, of de Prins van Wales een minnares heeft?”

Raffles verwonderde zich niet spoedig ergens over, daarvoor behoedde
hem een leven vol van de vreemdste ervaringen, maar deze vraag deed hem
toch even verbluft staan, vooral omdat zij zoo onverwacht kwam.

Toen kwam zijn antwoord:

„Heel precies zou ik het u niet kunnen zeggen, lief kind, maar ik
geloof het haast niet! Zoo iets is geen gewoonte in ons land!”

De soubrette haalde minachtend de schouders op en fluisterde:

„Hij is toch jong en knap!”

„Zeker, maar wij zijn hier niet in Spanje of in Portugal, of in een
ander land, waar dergelijke dingen nog al eens schijnen voor te komen!”

„O, die puriteinen!” kwam het kamerkatje verachtelijk! „Nu, ik hoop,
dat madame daar een eind aan zal maken, dat is alles!”

„Madame?” herhaalde Raffles verwonderd. „Wat heeft die er mede te
maken?”

Het kamermeisje trok een gezicht als iemand die zich een weinig
versproken heeft.

„Och, ik zeg maar zoo...” stamelde zij. „Madame heeft zoo’n voorliefde
voor heel hooge heeren, ziet gij?”

Er ging Raffles een licht op.

Marja Ivy scheen bijzonder gesteld te zijn op „hooge heeren”, zooals
het bevallige kamerkatje zich uitdrukte, en zeer waarschijnlijk had zij
nu het oog laten vallen op niemand minder dan den Engelschen
troonopvolger, vandaar de indiscrete vraag van het meisje!

Raffles kon ternauwernood een glimlach weerhouden, het denkbeeld, dat
aan het strenge, stijf deftig Engelsche hof zooiets als een publieke
minnarij van den troonopvolger zou worden geduld, die nog nauwelijks
den kinderschoenen was ontwassen kon alleen opkomen in het hoofdje van
een volslagen vreemdelinge in Jeruzalem!

Maar reeds bracht het kamermeisje opnieuw haar mondje dicht bij het oor
van den fotograaf, en nu klonk haar vleiend stemmetje:

„Er zijn morgen belangrijke wedrennen, nietwaar?”

„Inderdaad, Miss!” antwoordde Raffles, die lont begon te ruiken. „Te
Hendon.”

„Komt de troonopvolger wel eens op dergelijke sportbijeenkomsten?”

„O ja! Hij is een echt sportsman in hart en nieren! Hij slaat geen
enkelen wedren van eenige beteekenis over!”

„Zoo? Nu, dat valt mij nogal van hem mee, maar het andere, neen hoor,
als ik zoo jong en zoo knap was dan...”

Wat zij dan zou doen, kwam Raffles niet te weten, want op dat oogenblik
klonk de scherpe stem van Marja Ivy, die haar riep.

Maar voor zij kon heen vluchten, had Raffles haar snel gevraagd:

„De naam van dien graaf, dien ik gisteren geoorveegd heb?”

„Graaf Douglas Carwood! Hij is gek op madame, en zij houdt hem voor de
mal!”

En met deze belangwekkende mededeeling snelde zij weg.

In gedachten verzonken aanvaardde Raffles den terugweg naar zijn
woning.

Marja Ivy reikte wel hoog.

Dat was dus haar ideaal, den Engelschen troonopvolger tot minnaar te
hebben!

Aldus wilde zij zeker Gaby Deslys overvleugelen, die het maar met een
koning van een klein land had moeten stellen, een koning, die niet eens
zijn troon had weten te behouden!

Weer moest Raffles glimlachen.

Zooiets was ondenkbaar aan het hof te Londen.

Zeker, vroegere kroonprinsen hadden minnaressen gehad en wijlen Edward
VII. was verre van een puritein geweest, maar dat alles geschiedde in
groote stilte en men werd algemeen geacht van dergelijke dingen
volkomen onkundig te zijn!

Maar het denkbeeld, dat kroonprins Albert op een renbaan, ten
aanschouwe van een duizendkoppige menigte zich zou afficheeren met een
variété-ster, die nog maar in haar opkomst was, dat was te dwaas om er
een oogenblik bij te kunnen stilstaan.

Toch nam Raffles zich voor, den volgenden dag naar Hendon te gaan, en
daar eens te zien hoe de zaken zich zouden ontwikkelen.

Haast had hij volstrekt niet, want Marja Ivy zou op zijn minst veertien
dagen in het Hypodrome-Theater blijven optreden en het was zeer
waarschijnlijk dat zij op het programma zou worden geprolongeerd, te
oordeelen naar het succes, hetwelk zij bij haar eerste optreden had
geoogst.

Hij vond Charly in de biljartkamer, bezig met het oefenen van een
moeilijken massé-stoot.

De jonge man zette evenwel zijn queue spoedig weg en vroeg:

„Heb je een goede opdracht gekregen?”

„Ik heb al mijn afdrukken meteen verkocht! Waarachtig, ik geloof dat
het baantje van fotograaf, vooral als men in de gelegenheid komt, mooie
variété-soubrettes te kieken, nog zoo slecht niet is!”

„Was die gevaarlijke graaf van gisteren er weer?”

„Ik heb den gek niet meer gezien! Misschien zal het uitgaan hem in den
eersten tijd wel wat moeilijk zijn vanwege zijn dikke wang!”

„Maar ben je niet wat heel erg uit je rol gevallen, Edward?” riep
Charly lachend uit.

„Ik geef toe, dat mijn optreden voor een fotograaf voor geïllustreerde
bladen wel een weinig brutaal en vreemd was, maar de graaf scheen dat
in zijn woede in het geheel niet te bemerken!”

„En Marja?”

„O, die lachte maar achter haar krant! Zeg eens, hebben wij plaatsen
voor de wedrennen van morgen, te Hendon?”

„Dat spreekt van zelf; ik heb twee plaatsen voor het paddock, zoodat we
kunnen gaan en staan waar wij willen.

„Uitstekend, dan zullen wij de komedie niet verzuimen. Ik ben werkelijk
benieuwd, of Marja daar zal verschijnen, maar vooral of zij inderdaad
een poging zal doen om in aanraking te komen met Prins Albert.”

„Maar luister eens, Edward, het is toch wel eens meer voorgekomen, dat
een Variété-ster werd voorgesteld aan een prins van den bloede!”

„Ongetwijfeld, al is het niet vaak geschied. Maar zij is nog geen ster,
zij staat nauwelijks aan het ondereinde van de ladder naar den roem, of
naar de befaamdheid, zooals je het noemen wilt. En dan, op een renbaan,
denk eens aan! Die Slavische dames schijnen alles maar voor mogelijk te
achten. Nu, wij zullen het morgen wel zien!”

Den volgenden dag om elf uur in den morgen kwam de groote toerwagen
voorrijden, bestuurd door Henderson, die de beide vrienden naar Hendon
zoude brengen, waar dien dag belangrijke wedrennen plaats hadden.

Het was een heerlijke dag, en zeer warm.

Reeds op dat vroege uur was de breede straatweg naar het plaatsje
bedekt met talrijke voertuigen en wandelaars, die zich op het
middenterrein der renbaan van een goed plaatsje wilden verzekeren.

Een uur later hadden Raffles en Charly de plaats van bestemming
bereikt, en stapten uit voor het grootste restaurant, waar zij de lunch
gebruikten.

En zij zaten daar nog, onder het groote afdak van de veranda, toen er
een sierlijke landauer voorbijreed, bespannen met twee fraaie
Isabella’s, waarin Marja Ivy in al den glans van haar jeugd en haar
schoonheid gezeten was.

Zij was in het wit gekleed en zij zag er waarlijk allerbekoorlijkst
uit, zooals zij daar bevallig achterover leunde en haar gelaat tegen de
brandende zonnestralen beschermde met een sierlijke parasol.

Charly keek haar een oogenblik na en zeide toen op zachten toon:

„Het is eigenlijk zonde en jammer, dat bekoorlijke schepseltje te
bestelen.”

Raffles haalde de schouders op, en gaf ten antwoord:

„Ik heb mij tot beginsel gesteld, mij bij mijn ondernemingen nooit te
laten beïnvloeden door het uiterlijk van mijn slachtoffers, en ik
geloof dat het een goed beginsel is! Inderdaad, waar zou het heen
moeten als ik alleen oude besjes en leelijke mannen zou mogen bestelen.
Mijn terrein van werkzaamheden zou wel beperkt worden, en dat zonder
eenige grondige reden. Als de vrouw die daar voorbijreed met harden
arbeid haar geld verdiend had, en een andere inborst had, dan zou ik
mij zeer waarschijnlijk nog wel eens bedenken, maar nu zal ik denkelijk
van gewetenswroeging weinig last hebben, wanneer ik haar beurs wat
verlicht. Zij kan het gemakkelijk missen, omdat zij het gemakkelijk kan
krijgen. Heb je al eens naar de omstandigheden van die Marja Ivy
geïnformeerd, zooals ik je verzocht heb?”

„Ik heb er een aanvang mede gemaakt, en zij moet inderdaad Sonja
Malakoff heeten, zooals je inderdaad vermoedde. En dat haar moeder dood
is en haar vader een dronkenlap komt ook uit. Zij heeft nog zusjes en
broers, maar daaraan laat zij zich al heel weinig gelegen liggen. Zij
moet zich al eens uitgelaten hebben dat zij liever zelf in een
armenhuis ging, dan ooit een penny aan haar vader te sturen, die het
geld toch dadelijk door zijn keel zou jagen. En voor de rest, heeft ze
zoo jong als ze is reeds een tiental aanbidders gehad, die zij allen
behoorlijk geplukt heeft.”

„Nu, heel veel zaaks schijnt onze Marja dus niet te zijn,” hernam
Raffles onverschillig. „En laten wij nu maar gaan, want ik geloof dat
het vol zal loopen.”

De beide mannen stonden op en verlieten het restaurant om weder in de
auto te stappen, die hen tot op de renbaan bracht en zich vervolgens
ging voegen bij de honderden automobielen, die reeds op de daartoe
bestemde plek verzameld waren.

De toegangsbewijzen van de beide vrienden gaven hun het recht om zich
overal te bewegen en zij konden plaats nemen op de groote tribune tegen
over den eindpaal of voor het hek, dat de renbaan afscheidde van het
terrein.

Het was reeds zeer vol, want het was een der eerste rendagen van het
seizoen, en het weder werkte mede.

Raffles wierp een blik op de koninklijke loge, zij was op dit oogenblik
nog leeg.

De groote tribune echter was bijna geheel bezet, en men zag daar keur
van lichte en fraaie toiletten, gedragen door de bloem van de
vrouwelijke aristocratie.

De heeren waren allen in grijs jacket gestoken, en met den grijzen
hoogen hoed zooals dat op de Engelsche renbanen bijna een traditie is
geworden.

Verder droegen zij de onvermijdelijke witte slobkousen en het even
onmisbare rottinkje.

Raffles en Charly hadden nog geen honderd stappen gedaan, of daar kwam
Marja Ivy aanwandelen, in gezelschap van graaf Douglas Carwood.

De beide vrienden liepen kalm door, want zij wisten wel, dat zij geen
gevaar liepen om te worden herkend, Raffles zag er nu heel wat anders
uit dan toen hij de rol van den fotograaf vervulde. Hij was eenvoudig
Lord William Aberdeen en als zoodanig groetten hem ook de leden van de
Windsor Club, die hun Vice-President herkenden.

Graaf Carwood stapte trotsch als een pauw aan de zijde van de schoone,
jonge vrouw voort, overtuigd, dat hij het voorwerp was van veler nijd
en afgunst.

Wat Marja betreft, zij wierp herhaaldelijk een schuinschen blik naar de
koninklijke loge, en scheen geen aandacht te hebben voor hetgeen haar
metgezel haar zeide.

Toen zij voorbij waren kwam Charly glimlachend:

„Misschien rekent zij wel op Carwood, om haar aan den kroonprins voor
te stellen. Je weet immers dat hij vrij goed bekend is met Prins
Albert?”

„Ja, zij hebben in hetzelfde regiment gediend,” antwoordde Raffles.
„Toen prins Albert kolonel was van de Queens Own Cameron Highlanders,
toen was onze graaf eerste luitenant bij dat regiment.”

„Zou hij werkelijk zoo gek zijn om een poging te doen haar onverhoeds
aan den kroonprins voor te stellen?”

„Daaraan valt immers niet te denken,” antwoordde Raffles. „Hij zou zich
voor goed onmogelijk maken aan het hof.”

„Maar wacht eens, graaf Douglas Carwood, dat is dus de man, met wien je
gisteren die kleine uiteenzetting hebt gehad in de kleine logeerkamer
van Marja Ivy.”

„Ja Charly, dat is hij! En ik moet je eerlijk zeggen, dat ik een
zonderlinge kriebeling in mijn handpalm voelde, toen ik het heerschap
voorbij liep.”

Juist had Raffles dit gezegd, toen er buiten de renbaan een luid
gejuich opging, en een oogenblik later draaide met een stouten zwaai
een geweldig groote auto het hek binnen, die stil hield voor de groote
tribune.

Uit den wagen stapten kroonprins Albert en zijn persoonlijke adjudant
graaf Herbert Lodge.

Met vlugge stappen, nu en dan zijn hoed afnemend voor het gejuich dat
hem begroette, beklom prins Albert de trappen, die naar zijn loge
voerden, en zoodra hij gezeten was, en zijn adjudant hem met een
buiging een programma had ter hand gesteld, nam de ren een aanvang.

Raffles en Charly hadden hun positie gekozen ongeveer halverwege de
breede trap, die terzijde van de groote tribune naar boven loopt, en
konden van daar zoowel de koninklijke loge als het paddock goed
overzien.

En zoo bemerkten zij, dat Marja Ivy nog altijd heen en weer liep,
steeds in gezelschap van graaf Carwood.

Maar de paarden schenen haar volstrekt niet te interesseeren, zij hield
den blik van haar groote, violetzwarte oogen bijna aanhoudend gevestigd
op de loge van prins Albert, die vol belangstelling door zijn kijker de
races volgde.

Toen brak de pauze aan, en volgens zijn gewoonte, daalde de prins de
treden af en mengde zich ongegeneerd onder het deftige publiek, maar
steeds vergezeld van zijn adjudant.

„Zij is een goede stratege,” zeide Raffles vol bewondering, toen hij
zag, dat Marja Ivy zoodanig manoeuvreerde dat zij schijnbaar onbemerkt
tot vlak in de nabijheid van prins Albert kwam.

Een paar oogenblikken later stootte zij den troonopvolger schijnbaar
bij ongeluk aan, zoodat deze zijn kijker liet vallen.

„Knap gedaan!” zeide Charly vol bewondering. „Heel handig gedaan!”

„Toegestemd, maar het resultaat is belabberd!” voegde Raffles er aan
toe.

Inderdaad, Marja Ivy had heel weinig succes van haar goed gevonden
trucje. Zij had zich snel naar den kijker gebukt om hem op te rapen, en
aan den kroonprins ter hand te stellen, maar de adjudant was haar reeds
voor geweest en had het voorwerp opgeraapt.

Toen richtte de jonge vrouw, blijkbaar om zich te excuseeren, een paar
woorden tot den kroonprins en tenslotte maakte zij een diepe buiging
waarvan zij meende te kunnen vermoeden dat de prins haar met
welgevallen zou gade slaan.

Maar toen zij zich weder uit haar diepgebogen houding oprichtte, moest
zij tot haar teleurstelling en woede ervaren, dat de prins alweder
minstens tien passen verder en op dit oogenblik al weer in gesprek was
met een verbazend zwaarlijvigen generaal, blinkend van gouden
versierselen.

Zijn adjudant scheen hem zeer haastig een paar woorden te hebben
toegefluisterd en keek nu met ijskoude blikken naar de
beklagenswaardige Variété-danseres, die zich op de lippen beet, woedend
de kleine vuisten balde, den graaf onder den arm nam en hem zoo haastig
met zich meevoerde, dat er van de correcte houding van haar
tegenwoordigen minnaar zoo goed als niets meer overbleef.

Spoedig waren zijn fladderende jaspanden en zijn hooge grijze hoed
onder het publiek verdwenen, dat het paar, voor zoover het getuige van
het kleine tooneeltje was geweest, met spottende blikken vol
leedvermaak nakeek.








HOOFDSTUK IV.

BIJ GEBREK AAN BROOD.....


Slechts weinige bladen bevatten den volgenden morgen eenige stekeligen
opmerkingen naar aanleiding van het gebeurde op de renbaan aan het
adres van de onbescheidene Variété-Diva, maar verreweg de meeste bladen
hadden het incident zelfs niet vermeld, en dat bracht de jonge vrouw
misschien nog meer in woede dan al het andere.

Veel liever had zij gehad, dat men haar de huid had volgescholden, dan
was tenminste de aandacht op haar gevestigd.

Zij begreep nu echter wel, dat zij iedere poging om indruk te maken op
prins Albert gerust kon laten varen, en zij gaf uiting aan haar
teleurstelling en gekwetste ijdelheid door den jongen kroonprins een
geheele reeks uitgezochte scheldwoorden in haar moedertaal naar het
hoofd te werpen, terwijl zij gezeten was voor haar kaptafel en het
kamermeisje met vaardige hand heur haar kapte.

„Een stokvisch, een ijsblok, een ongelikte beer, een man zonder een
grijn tactgevoel!” riep zij maar. „Een houten klaas, de dood van
Pierlala, en dat is zeven en twintig jaar! Hemeltje lief, wat beleven
wij toch een vreemden tijd!”

„Misschien trekt hij nog wel bakzeil, madam,” gaf het kamerkatje
wijsgeerig te kennen.

„Dat denk ik niet, Mirza,” zeide Marja hoofdschuddend. „Ik vergis mij
niet spoedig in de houding van de heeren der schepping. Hij behandelde
mij alsof ik lucht voor hem was, dat hij op zijn weg tegen kwam.”

Zij trappelde ongeduldig met haar hooggehakte pantoffeltjes op het
dikke vloerkleed, en wilde wederom een nieuwe reeks krachttermen aan
het adres van den troonopvolger lanceeren toen er op de deur werd
geklopt van de voorkamer.

„Ga eens zien, wie daar is, Mirza,” beval Marja humeurig. „Als het die
vervelende Carwood is, stuur je hem maar weer weg. Ik kan hem op het
oogenblik niet verdragen. Die man werkt op mijn zenuwen.”

Mirza ging door de voorkamer naar de gangdeur, opende die en vond daar
een etagekellner die haar een visitekaartje ter hand stelde.

Het meisje wierp er een vluggen blik op en las den naam van „Graaf
James Colebrooke”.

„Wat wil de graaf?” vroeg het meisje.

„Wel, je meesteres een bezoek brengen denk ik,” antwoordde de kellner.

„Om twaalf uur in den morgen? Waarom niet liever in het holste van den
nacht,” riep Mirza verontwaardigd uit.

„Hij zegt, dat hij om een zaak van belang komt.”

Het kamermeisje haalde de schouders op en ging met het visitekaartje
naar haar meesteres.

Na eenig geparlementeer kreeg de graaf toestemming om binnen te komen.

Marja dacht er evenwel niet aan haar bezigheden te staken, maar liet
haar kamermeisje doorgaan met het opmaken van haar prachtig haar.

Binnen trad nu een man in de kracht van zijn leven, maar met reeds
gebogen rug, een groote kale plek op het hoofd, een verlepte kleur en
slappe gelaatstrekken, knipperende oogen die hij steeds half dicht
kneep daar hij blijkbaar zeer bijziende was, en onberispelijk gekleed.

Met een krakende stem, terwijl hij op den drempel van de deur bleef
staan, zeide hij:

„Duidt het mij niet kwalijk, madame, als ik u nog voor de lunch een
bezoek breng. Ik weet echter wel, dat artisten het niet zoo nauw plegen
te nemen zelfs wanneer zij zoo hoog in aanzien zijn als gij.”

De diva had zich half op haar stoel omgewend, en keek nieuwsgierig naar
de dorre schrale figuur, die wel uit hout gesneden leek te zijn, het
vale gezicht en de rood omrande oogen.

Toen vroeg zij half spottend:

„Is u een graaf?”

„Een authentieke madam. Ik erken echter, dat ik misschien een weinig te
haastig geleefd heb, en misschien wel wat te veel geld heb uitgegeven,
maar dat komt meer voor in onze kringen. Wilt gij mij toestaan terzake
te komen?”

„Ga uw gang, graaf, maar maak het kort, wat ik u verzoeken mag!”

En toen de bezoeker een schuinschen blik wierp op Mirza, die nog altijd
ijverig het glanzende zwarte haar borstelde, vervolgde zij:

„Voor mijn kamermeisje heb ik geen geheimen, gij kunt vrijuit spreken.”

„Nu als dat het geval is, dan zal ik van die vrijheid gebruik maken,
madame.”

Op een uitnoodigend gebaar van de schoone jonge vrouw nam graaf
Colebrooke plaats, schraapte zijn keel eens, en begon met zijn
krakende, heesche stem:

„Ik was gisteren op de renbaan te Hendon, hm! Goede sport, mooie
vrouwen, beste paarden, enzoovoort, hm! Ik had ook het genoegen u daar
te zien, ik herkende u natuurlijk dadelijk, kon niet missen,
bekoorlijke trekken, zeer sierlijk costuumpje, enzoovoort, hm! Was ook
willekeurig getuige van het kleine intermezzo met den kijker, moest
dadelijk getuigen, kranig gevonden, zeer adrem, kolossaal handig,
enzoovoort, hm!”

De diva zat een oogenblik in beraad of zij zich driftig zou maken, maar
er was iets in de stem van den bezoeker, dat haar deed zwijgen, en met
belangstelling op de rest wachten.

Graaf Colebrooke bekeek zijn vingertoppen met een uitdrukking op zijn
gelaat alsof hij voor het eerst van zijn leven iets bijzonders
merkwaardigs onder de oogen kreeg, en vervolgde toen:

„U duidt mij mijn openhartigheid niet euvel, daarvan ben ik overtuigd,
hm! Met eerlijkheid bereikt men op deze wereld nog het meest, onder
sommige omstandigheden, hm! Eerlijkheid duurt het langst, nu en dan. Ik
kom nu ter zake. Ik meen te hebben opgemerkt, madame, dat gij, hoe zal
ik het zeggen, eenige belangstelling koestert voor den jeugdigen
troonopvolger, hm! Ik zie aan uw gelaat, dat ik goed geraden heb! Maar,
uwe pogingen zullen waarschijnlijk ijdel zijn, madame! Vreemde jongen,
onze kroonprins, hm! Koud als ijs, onverschillig, denkt alleen aan
paarden en honden, staatszaken en andere nonsens. Lijkt wel afkeerig
van het schoone geslacht te zijn, voor zoo verre het geen
gravenkroontje draagt, hm! Uiterst merkwaardige jongen, zal het
ongetwijfeld ver brengen in de wereld, bij wijze van spreken
natuurlijk, want verder dan koning, nietwaar, kan men het al haast niet
brengen.”

Graaf Colebrooke vond dit waarschijnlijk een uitstekend geslaagde grap,
want hij liet een lachje hooren, dat precies klonk als het afloopen van
een wekker, waarvan plotseling een der radertjes gebroken is.

„Vergun mij de opmerking, graaf, dat ik nog steeds niet weet, waar dit
alles op moet uitdraaien,” kwam Marja Ivy een weinig ongeduldig.

Zij was nu geheel gekapt, en Mirza was bezig met het opvouwen van
eenige kleedingstukken.

„Gij zult aanstonds tevreden worden gesteld, madame,” hernam graaf
Colebrooke. „Het spijt mij, wanneer ik u ophoud, maar ik ben gaarne zoo
duidelijk mogelijk, ik ga altijd op den man af, hm. In dit geval
natuurlijk op de vrouw, hm. Wij komen dan terug op het kleine, en zoo
voortreffelijk geënsceneerde incident op de renbaan, hm. Ik neem dus uw
belangstelling voor den kroonprins als vast staande aan, en ik
constateer, dat die niet tot het gewenschte doel heeft geleid. Maar,
men kan ook wel dansen, al is het niet met de bruid, zooals een oud en
beroemd spreekwoord in ons land luidt!”

Marja keek den bezoeker met groote oogen aan, en vroeg:

„Waar wilt u eigenlijk heen, graaf?”

„Dat zal ik u zeggen, madame, en nu ga ik een teeder punt aanroeren,
hm. Het spreekwoord dat ik zooeven noemde, zou ik als volgt willen
uitleggen:

„Bij gebrek aan brood eet men korstjes van pasteien. Men moet roeien
met de riemen die men heeft, en ik ben vast overtuigd, dat de riemen,
welke ik u kan verschaffen, zeer wel in uw smaak zullen vallen, bij
wijze van begin, hm!”

„Wat wilt gij zeggen, graaf?”

„Ik wil zeggen, madame, dat er nog wel andere prinsen zijn te krijgen,
al zijn het geen kroonprinsen, hm! Gij zijt een vreemdelinge, en daarom
uit den aard der zaak niet geheel op de hoogte van de samenstelling van
het koninklijke gezin. Laat mij u dan mededeelen, dat Koning George
vijf zoons heeft, en een dochter. De zoons zijn Prins Edward Albert,
George, Andrew, Patrick David, geboren op 23. Juni 1894. Hij is de
kroonprins. Daarop volgt prins Albert, Frederic, Arthur, George,
geboren 14. December 1895. Daarop volgt de prinses, voor ons van geen
belang. Dan komt Prins Henry, William, Frederic, Albert, in 1900
geboren op 31. Maart. Vervolgens....”

„Maar lieve hemel, graaf. Wat kan mij die opsomming schelen!” viel
Marja hem ongeduldig in de reden. „Als gij nog langer doorgaat, zult
gij ook nog de zuigelingen opnoemen....”

„Zooals gij wilt, madame, dan zal ik u de beide manlijke telgen, die in
1905 en 1902 geboren zijn besparen, hm. Bepalen wij ons dus bij prins
Albert Frederic, den tweeden zoon, gemeenlijk prins George genoemd. Hij
is op dit oogenblik 25 jaar, hm! En ik meen te weten dat hij niet
bepaald afkeerig is van het vrouwelijk geslacht, voor zooverre het een
zekere bevalligheid ten toon spreidt.”

„Ah! Nu begin ik het te begrijpen!” riep Marja lachend uit. „Maar, dat
plan is nog niet eens zoo kwaad!” voegde zij er peinzend aan toe. „En,
nu zult gij mij zeker wel eens willen zeggen, met welk doel en in welke
hoedanigheid gij mij dit komt mededeelen?”

De graaf wierp nogmaals een schichtigen blik op Mirza, die zachtjes
neuriënd haar werk deed, en liet zijn krassende stem zooveel mogelijk
dalen, toen hij hernam:

„Ik wil er geen geheim van maken, madame, dat ik bij vroegere
gelegenheden een weinig de rol van Postillon d’Amour heb gespeeld, ten
behoeve van prins George. Ik wil voorts ook niet verzwijgen, dat ik,
min of meer, hoe zal men zeggen, op zwart zaad ben geraakt, en dat mijn
geldmiddelen niet zoo zijn, als ik wel wenschte, hm! Misschien bestaat
er eenig meeningsverschil aangaande de wijze, waarop ik tracht, die
geldmiddelen te herstellen, maar ik heb niet veel keus, en met
handenarbeid kan een graaf Colebrooke natuurlijk niet zijn stand
ophouden.”

„Wel, wel, wel, dus een koppelaar!” riep Marja Ivy uit, terwijl zij
zich zachtjes in haar stoel heen en weder wiegde.

„O, foei, wat een uitdrukking!” riep graaf Colebrooke, vol
verontwaardiging uit. „Men kan dat toch anders zeggen, men kan zeggen
dat ik mijn gewaardeerde diensten verleen als prins George den wensch
te kennen geeft, zijn warm gemoed uit te storten aan den boezem eener
sympathieke vrouw.”

„Het kan mij volstrekt niet schelen, hoe gij het noemt, graaf,” riep
Marja lachend uit. „De hoofdzaak is dat gij kans ziet, mij in kennis te
brengen met prins George en dat gij voor uw bemiddeling behoorlijk
gehonoreerd wilt worden, hetgeen ook niet meer dan billijk is. Wij
zullen niet over een paar woorden vallen! Ik heb het immers bij het
juiste eind?”

„Zoo is het, madame!”

„Welnu, ik wil ook van mijn hart geen moordkuil maken, nu mijn
kennismaking met den kroonprins zoo jammerlijk mislukt is, wil ik mij
ook wel met minder tevreden stellen, en als gij er in staagt, mij in
kennis te brengen met prins George dan zal ik mij niet ondankbaar
toonen. Maar laat mij u tenminste mogen zeggen, dat gij op zonderlinge
wijze aan den kost komt.”

„Ieder vogeltje zingt, zooals hij gebekt is, madame,” riep graaf
Colebrooke uit, terwijl hij opstond, en zich blijkbaar gereedmaakte, om
te vertrekken.

Maar Marja Ivy was een doortastende vrouw, zij was gewend, het ijzer te
smeden als het heet was.

„Wanneer zoudt gij een samenkomst tusschen mij en den prins tot stand
kunnen brengen?” vroeg zij op den man af.

„Zoo spoedig gij wilt, madame!”

„Dan morgen reeds! Ik ben verlangend mij op den kroonprins te wreken,
en dat kan ik niet beter doen, door hem te toonen, dat zijn broeder
minder afkeerig is van mij dan hij zelf. Zoudt gij kans zien, prins
George over te halen, mij morgen hier in deze vertrekken een bezoek te
brengen?”

De graaf trok een bedenkelijk gezicht, en scheen even na te denken.
Toen antwoordde hij:

„Gij vraagt heel wat, madame, maar ik zal mijn best doen, hm! Als het
gaat, dan zal ik u nog hedenavond schrijven, of u morgen een boodschap
zenden.”

Marja klapte vroolijk in de handen en riep opgewonden uit:

„Als dat lukt dan heb ik er heel wat voor over!”

„Dat hoop ik, madame, dat hoop ik!” zeide graaf Colebrooke
handenwrijvend. „Er zullen wellicht kosten aan verbonden zijn, en, het
is niet meer dan billijk, dat mij die vergoed worden, niet waar? Ik zou
u echter willen aanraden, hm, aan de zaak voorloopig zoo weinig
mogelijk ruchtbaarheid te geven, prins George houdt daar in het geheel
niet van! Later kunt gij natuurlijk uw schade dubbel en dwars inhalen,
maar in den aanvang moeten wij hem niet afschrikken!”

„Ik beloof het u, graaf!” riep Marja uit. „Gij kent den prins
natuurlijk persoonlijk zeer goed?”

„Ik ben zeer intiem met hem bevriend, madame! Om zoo te zeggen frère et
compagnon! Maar juist daarom zult gij wel begrijpen, dat dit alles
tusschen ons moet blijven. Ik zou mij zelf zeer benadeelen, als het
later bleek, hm, dat ik hier de rol van bemiddelaar had gespeeld!”

„Wees daaromtrent gerust, graaf! Gij zult er buiten blijven, dat
verzeker ik u op mijn woord! A propos, is de prins nog al vrijgevig,
dat gij weet?”

„Gij zult u niet te beklagen hebben, als gij in den smaak van zijne
hoogheid valt, dat is alles wat ik u zeggen kan, madame!” antwoordde de
graaf. „De prins staat er voor bekend, dat hij niet op eenige duizenden
ponden ziet, als het zijn vrienden betreft, en dat geldt in nog
meerdere mate voor zijn vriendinnen! Het blijft dus afgesproken, ik zal
u bijtijds waarschuwen!”

„Dat is waar ook, ik moet natuurlijk morgenavond optreden, zou de prins
daarmede rekening kunnen houden?”

„Dat spreekt vanzelf! Als ik het goed onthouden heb, treedt gij
omstreeks tien uur op, ik zal er zorg voor dragen, dat de prins hier
dadelijk na het diner komt!”

„Heerlijk, heerlijk, en, dat is waar, als hij soms naar mijn voorkeur
vraagt op het gebied van juweelen, ik ben dol op rose diamanten!”

„Ik zal niet mankeeren, madame, hm, om er zijne hoogheid opmerkzaam op
te maken,” zeide de graaf met een diepe buiging.

En daarop bracht hij de kleine hand van de Variété-diva even aan de
lippen, en trippelde heen.

Hij daalde de trappen af, de groote hal door, en stapte, buitengekomen,
in de groote auto die hem wachtte, na den chauffeur een adres te hebben
opgegeven.

De fraaie wagen reed naar de Victoria Street en stond stil voor een
hoekhuis.

De graaf stapte uit, liep de zijstraat in, en ging het huis binnen,
waarvan hij de zijdeur opende met een sleutel, dien hij bij zich droeg.

Hij liep haastig een trap op, en opende de deur van een kamer op de
eerste verdieping.

En daar vond hij Charly Brand, die zich den tijd met lezen verdreven
had, en nu haastig opsprong, om hem tegemoet te gaan.

De zoogenaamde graaf was John Raffles in eigen persoon!








HOOFDSTUK V.

DE PRINS WORDT IN GENADE AANGENOMEN.


„Is alles goedgegaan, Edward?” was de eerste vraag van den jongen man,
toen Raffles had plaats genomen.

„Zij liep er hals over kop in! Het kon niet mooier! Die jonge dame is
een ware haai, gulzig en vraatzuchtig als het op geld en juweelen
aankomt!”

„Maar slikte zij het goedmoedig, dat er des avonds, in een hotel nog
wel, een prins van den bloede bij haar op bezoek zou komen?”

„O, zij is immers in het geheel niet op de hoogte van onze toestanden
en acht dit blijkbaar heel gewoon! Zij herinnert zich, dat de Russische
grootvorsten minnaressen bij dozijnen hadden onder de dames artisten,
en zij denkt dat zooiets hier natuurlijk ook wel het geval zal zijn. En
natuurlijk neemt zij den prins maar als noodhulp! Door hem denkt zij
denkelijk den kroonprins in haar netten te lokken! Ja, onze lieve
schoone heeft bepaald eergevoel. Zij stelt haar eischen hoog, dat is
zeker!”

„En, je blijft er bij, dat ik de gevaarlijke rol van den prins zal
spelen?”

„Natuurlijk! Je bent er als het ware voor geknipt! Alleen ben je iets
minder lang dan de prins, maar je hebt zijn bruine oogen, zijn blond
haar, dat je op dezelfde wijze draagt, zijn gave, witte tanden, en de
rest kunnen wij wel genoegzaam veranderen. Vergeet ook niet, dat zij
den prins natuurlijk niet kent, of hoogstens van een paar onbeduidende
kieken in de bladen! Wanneer je nu maar wat hooghartig doet, en mij met
genadige minzaamheid aanspreekt, dan zal zij alles voor zoete koek
slikken.”

„En wien stel jij nu eigenlijk voor, of is die graaf Colebrooke louter
fantasie?”

„Om den drommel niet! De man bestaat en is inderdaad een vertrouwd
vriend van den prins! Alleen betwijfel ik, of hij zich in werkelijkheid
wel zou leenen tot de rol van „koppelaar”, zooals de schoone Marja mij
noemde!”

„En wanneer moet dat alles gebeuren?”

„Morgen reeds. Zij brandt letterlijk van ongeduld, om den armen prins
zoo gedecideerd mogelijk leeg te plunderen! Je mag tenminste wel wat
diamanten in je vestzakje steken, bij wijze van introductie!”

„Dat is nu alles goed en wel, maar je laat mij nu een rol spelen, die
mij eigenlijk maar half aanstaat! Om den teederen minnaar uit te
hangen, dat bevalt mij maar half!”

„Je behoeft bij dien eersten keer volstrekt niet zoo teeder te zijn,
tenzij Marja zelve haast achter de zaak zet! Je gedraagt je dus
aanvankelijk een weinig op een afstand, dat zou de echte prins
natuurlijk ook gedaan hebben, verondersteld, dat hij de jonge vrouw
inderdaad op deze wijze zou bezoeken!”

„Maar je blijft toch hoop ik, bij mij?” vroeg Charly op benauwden toon.

„Mijn waarde, je vraagt dat op een toon, alsof ik je noodzaak, met een
tooverkol het spel van liefde en hartstocht te spelen! Was jij zelf
niet de eerste, die mij opmerkzaam maakte op haar groote schoonheid, en
zelfs verontwaardigd was, dat ik niet dadelijk je geestdrift deelde?”

„Oho! Dat is iets anders, dan maar aanstonds in gloeiende liefde
ontbranden!”

„Dat raakt mij trouwens niet! Als je maar doet, alsof je vuur en vlam
voor haar bent! Trouwens, ik denk, dat er na de eerste zitting geen
tweede noodig zal zijn. En ga nu mede, want wij hebben nog tamelijk
veel te doen, voor alles gereed is!”

De beide mannen verlieten het huis weder, hetwelk Raffles reeds jaren
geleden gekocht het teneinde hem te dienen als plaats waar zij zich
gemakkelijk en onbespied verkleeden konden, en namen in de auto plaats,
maar niet, dan nadat Raffles snel weder zijn vermomming afgelegd had.

Het was immers niet geheel en al onmogelijk, dat men in dit gedeelte
van Londen den echten graaf Colebrooke zou tegenkomen, met zeer
onaangename gevolgen voor den nagemaakten, wanneer deze zich niet ten
snelste uit de voeten maakte.

De rest van den dag en de helft van den volgenden dag ging voorbij met
het maken van de noodige toebereidselen.

Om één uur zond Raffles een kruier naar Marja Ivy, met een zoogenaamd
door graaf Colebrooke geschreven briefje, waarin hij haar mededeelde,
dat de prins dienzelfden avond het genoegen hoopte te smaken, haar in
het hotel een visite te komen maken.

Hij zou precies om acht uur zijn intrede doen, daar hij wel wist, dat
de diva uiterlijk om negen uur het hotel zou moeten verlaten teneinde
zich naar den schouwburg te begeven.

Om zes uur begon Charly zich met groote zorg te grimeeren, daarbij
eenigen der beste portretten van prins George tot model nemend.

Ook Raffles legde opnieuw zijn voortreffelijke vermomming als graaf
Colebrooke aan.

Dit geschiedde weder in het huis aan de Victoria-Street, en daar zouden
de beide mannen ook het eenvoudige middagmaal nuttigen, door Charly
bereid, die sterk ontwikkelde cullinairische talenten bezat.

Om half acht kwam Henderson met de groote auto voorrijden, en juist om
acht uur stapten beide vrienden de groote hal van het hotel binnen.

Onmiddellijk bleek het hun, hoe voortreffelijk hun vermomming geslaagd
was, want de gerant kwam dadelijk verbluft en onderdanig toeloopen,
buigend en handen wrijvend.

Charly nam hem terstond terzijde en zeide op zachten toon, met een in
de perfectie nagebootste stem:

„Luister eens, mijn waarde gerant, geen ruchtbaarheid als ik u
verzoeken mag, ik kom eenvoudig een uwer gasten een kort bezoek
brengen, maar incognito. In streng incognito, denk er om!”

„Uwe Hoogheid natuurlijk, dat spreekt vanzelf!” stamelde de gerant.
„Alles zal geschieden zoo als Uwe Hoogheid het wenscht! Mag ik, u
begrijpt, dat het geen nieuwsgierigheid is, mag ik den naam weten van
den gast, opdat wij dien kunnen waarschuwen, en gij geen seconde
behoeft te wachten?”

„Het is geen mannelijke gast, mijn waarde!” antwoordde de gewaande
prins glimlachend, „het is een dame!”

De gerant trok dadelijk een plechtig gezicht, en keek tegelijkertijd
snel om zich heen, teneinde zich te vergewissen, dat niemand de woorden
van den prins gehoord had.

Hij liet zijn stem dalen en zeide eerbiedig:

„Wij zullen zorg dragen, dat uw bezoek onopgemerkt blijft!”

„Dat hoop ik, en dat verwacht ik ook! Wees zoo goed, mij de kamers aan
te wijzen, maar dat is waar ook, gij kent de ligging, waarde graaf!”
zoo wendde hij zich tot Raffles, die met uitgestreken gelaat op den
achtergrond was gebleven en er uitzag, alsof hij deze escapade van zijn
hoogen meester maar half goed keurde.

Nu trad hij haastig naar voren en zeide:

„Ik, hm, ben inderdaad op de hoogte, Uwe Hoogheid! Als ik u dan maar
zal voorgaan, maar ik zal de dame in kwestie toch even waarschuwen!”

„Volstrekt niet noodig, mijn waarde!” hernam de prins vroolijk. „Laat
het een verrassing blijven, dan kan ik het beste zien, welken indruk ik
maak!”

De gewaande prins knikte den buigenden gerant genadig toe, en ging
daarop met zijn adjudant de breede trappen op.

Daar het diner in de groote zaal nog niet geheel beëindigd was, waren
slechts enkele gasten getuige geweest van het korte tooneeltje, en
bovendien had niemand kunnen verstaan wat er gesproken was.

Dat de prins hier in dat deftige hotel een bezoek kwam brengen, werd op
zich zelf niets bijzonders gevonden, zoo iets kwam herhaaldelijk voor.

De Engelsche prinsen waren zoo vrij als vogeltjes in de lucht,
natuurlijk binnen zekere grenzen.

Raffles geleidde Charly naar de deur, terwijl een kellner in de
voorhoede ging, die nog snel door de gerant was vooruit gezonden.

De man klopte aan, het kamerkatje opende de deur, en verdween snel
weder, om het hooge bezoek aan te kondigen.

Een oogenblik later traden de beide mannen binnen.

Raffles had nog juist gelegenheid gehad, op zachten toon tot Charly te
zeggen:

„Zij zal mij natuurlijk dadelijk wegzenden! Wat er ook gebeure, laat
haar niet gaan, voor ik weder binnentreed, zoogenaamd om je er aan te
herinneren, dat je elders verwacht wordt!”

Het moet gezegd worden, dat Marja Ivy alle zeilen had bijgezet, om een
zoo gunstig mogelijken indruk op den man te maken, dien zij in haar
netten wilde vangen.

Zij zag er uit als de zonde zelve, in haar laag uitgesneden vuurroode
japon, de armen geheel naakt, een donkerroode roos in het weelderige
haar, thans à la page opgemaakt.

Haar oogen schitterden als van strijdlust, en het was als of zij de
zegepraal reeds bij voorbaat genoot.

Zij was ook volstrekt niet verlegen, maar zich blijkbaar zeer goed
bewust van haar verleidelijkheid.

Met een paar luchtige stappen was zij bij den prins, en stak hem een
klein, wit handje toe, dat volstrekt niet meer herinnerde aan het
voormalige beroep van de schoone vrouw.

Charly bracht dat handje galant aan zijn lippen, en drukte er een kus
op.

Maar de adjudant was dadelijk ter plaatse, om voor het decorum te
zorgen.

„Sta mij toe, Uwe Hoogheid, u voor te stellen aan mademoiselle Marja
Ivy, de even schoone als befaamde Variété-diva!”

Maar Marja duwde hem eenvoudig op zijde en riep lachend uit:

„Houdt op met die dwaasheid, graaf! Alsof de prins mij niet zou kennen!
Gij komt toch zeker ook wel eens in het Hypodrome-Theater, niet waar,
prins?”

„Men zegt: Uwe Hoogheid, madame!” kwam de adjudant deftig
tusschenbeide.

„Het kan mij niet schelen, wat „men” zegt,” kwam de diva humeurig. „Ik
zeg „prins” en dat zal ook wel goed zijn!”

„Het is uitstekend, madame!” kwam Charly met een glimlach. „Ik zou het
u bepaald kwalijk nemen, wanneer gij mij anders aanspraakt! Wellicht
komt er wel een tijd, dat ik u ook met een anderen titel mag
aanspreken, dan met het stijve „Madame!””

Een por van Raffles in zijn zijde was hem een waarschuwing, dat hij
niet te hard van stal moest loopen, en daarop namen allen plaats.

Het kamerkatje bracht thee binnen en een karaf cognac, en toen dat
gedaan was, wierp Marja den gewaanden graaf een blik toe, die aan
duidelijkheid niets te wenschen overliet.

Raffles las daar in de zwarte oogen zoo duidelijk als in een boek:

„Uw tegenwoordigheid is hier niet meer gewenscht, gij zijt te veel!”

Maar hij scheen niet van zins te zijn, den prins alleen in gezelschap
met de schoone artiste te laten, en daarom zeide Marja eenigzins
ongeduldig:

„Graaf Colebrooke, in mijn kamer hiernaast heb ik zeer amusante
tijdschriften, die u zeker wel zullen interesseeren. Zij handelen over
sport, paarden, honden, en zoo meer! Laat ik u vooral niet ophouden,
als gij soms kennis zoudt willen nemen van den inhoud!”

Dat was niet mis te verstaan, al was het dan niet zeer ladylike!

Hij werd dus eenvoudig weggestuurd!

De adjudant keek den prins even met een schuwen blik aan, maar daar
deze niets zeide, en alleen oogen voor de mooie artiste scheen te
hebben, stond hij zuchtend op, en zeide op zachten toon:

„Mag ik er Uwe Hoogheid aan herinneren, dat hij over een uur een zeer
belangrijke vergadering moet presideeren?”

„Ik zal het niet vergeten, graaf, tenminste dat hoop ik!” antwoordde de
prins ongeduldig. „Gij herinnert mij op de meest ongelegen tijdstippen
aan onaangename dingen!”

„Ik doe slechts mijn plicht, Uwe Hoogheid,” hernam de adjudant, in zijn
wiek geschoten.

„Het is goed, ik dank u!” kwam de prins kortaf.

En met die woorden van ongenade in zijn ooren kon de arme adjudant zich
verwijderen.

Hij ging het naast gelegen vertrek binnen, het boudoir van de
variété-diva.

„Het verwondert mij, dat zij hem maar niet dadelijk hier heeft
ontvangen!” bromde Raffles voor zich heen. „Ik moet zeggen, dat de
jonge dame zeer voortvarend is, en niet bepaald terughoudend! Ik
voorzie een tijd voor dien besten Charly waarop hij later niet dan met
genoegen zal terug zien! Maar laat ons niet onzen eigen tijd gaan
verknoeien en eens zien, hoe het hier staat met de fondsen van onze
dame! Maar eerst de deuren! Het zou niet aangenaam zijn, wanneer dat
jolige kamerkatje eensklaps binnentrad en mij verraste bij mijn
belangwekkende onderzoekingen!”

Raffles ging op zijn teenen naar de gangdeur en sloot die.

Nu was er nog een deur, die met de slaapkamer in verbinding stond, aan
de andere zijde van het boudoir, en welke Raffles eveneens afsloot, en
vervolgens de deur naar de ontvangkamer, waar zich nu Marja met haar
hoogen gast bevond.

Raffles bleef even luisterend staan, en begon toen met een vlugheid,
slechts te verkrijgen door een langdurige oefening, alle laden en
kasten, alle kistjes en doozen te onderzoeken.

En daarbij bleek het hem al spoedig, dat Madame Marja er een
eigenaardige manier op na hield, om haar eigendommen op te bergen!

Hij vond een paarlencollier in een ledige bonbondoos, een diamanten
oorknop in een sigarettendoosje, een armband in een zijden muiltje, dat
op de kaptafel stond, een paar kostbare ringen in een sierlijk
naaidoosje.

Maar het geld bleek beter verborgen te zijn.

Raffles had tenminste vol tien minuten noodig, voor hij op den bodem
van een kast vol kostbare kleedingstukken een ijzeren kistje vond, met
een heel gewoon slot, dat hij in een ommezien had opengebroken.

Boven in lag het contract van de schoone diva met de directie van het
Hypodrome-Theater.

Raffles vouwde het open en wierp er een nieuwsgierigen blik in.

Hij floot zachtjes even tusschen de lippen en bromde voor zich heen:

„Madame Marja kan zich niet beklagen over de vrekkigheid van de
Londensche directie! Duizend pond voor veertien dagen leelijk zingen,
het is de moeite waard! Nu, de directie weet ook wel wat zij doet, zij
weet, dat het publiek zeer waarschijnlijk niet komt om de stem, maar
wel om de mooie oogen en de fraaie beenen van onze Lithauensche! En nu
eens verder zien!”

Het kistje bleek, behalve een massa bankbiljetten, ook nog een aantal
losse diamanten te bevatten en eenige groote paarlen van hooge waarde,
waarschijnlijk geschenken van schatrijke aanbidders.

Zonder zich een oogenblik te bedenken liet Raffles den geheelen inhoud
van het kistje in zijn zak glijden, op het contract na.

Daarop sloot hij het kistje weder en zette het op zijn vorige plaats,
waarna hij ook de kleerenkast dichtdeed, en den sleutel verborg.

Alle andere juweelen gingen denzelfden weg op, dat wil zeggen, dat zij
met verwonderlijke snelheid in de zakken van den gewaanden adjudant van
Zijne Hoogheid verdwenen.

Dit alles had ternauwernood een kwartier geduurd.

Raffles kuchte eens een paar malen, hetgeen blijkbaar een waarschuwing
moest verbeelden, en sloop toen naar de verbindingsdeur.

Hij luisterde ingespannen en zijn gelaat had een ironische uitdrukking,
toen hij voor zich heen fluisterde:

„Als ik er ook nog maar een grein verstand van heb, dan zijn de
jongelui op dit oogenblik bezig, elkander te kussen! Die goede Charly!
Ik gun hem dit avontuurtje van harte, maar ik betwijfel, of het wel van
langen duur zal zijn!”

Eensklaps bukte hij zich neder en bracht zijn oor tegen het sleutelgat.

Hij had gemeend een vreemde stem te hooren.

Of liever gezegd de stem was hem niet vreemd, want hij had haar al eens
vroeger onder andere omstandigheden gehoord, hoewel in hetzelfde
vertrek, maar het was in ieder geval niet de stem van Charly Brand.

Neen, het was de nasale stem van graaf Douglas Carwood!

En nu klonk ook de hooge stem van Marja Ivy, die blijkbaar zeer uit
haar humeur was.

„Ik geloof, dat het oogenblik is aangekomen, om hier even tusschen
beide te komen, anders kon het wel eens niet goed afloopen!” bromde
Raffles voor zich heen.

Hij legde dus resoluut de hand op de kruk van de deur, en bemerkte dat
zij aan den anderen kant was afgesloten!

„Die vrouw boezemt mij hoe langer hoe meer belang in!” mompelde Raffles
bij zich zelf. „Zij neemt haar maatregelen goed, men kan het niet
loochenen!”

Maar daar binnen scheen men het draaien aan den knop te hebben gemerkt.

De deur ging tenminste open, Charly stond op den drempel.

Zijn gelaat vertoonde alle mogelijke uitdrukkingen, schrik,
vroolijkheid, ongeduld, en... teleurstelling!

Dicht bij de deur stond graaf Carwood met een reusachtigen ruiker in de
hand, als de ridder van de droevige figuur.

Zijn gelaat was vertrokken van nijd en afgunst, maar hij stond daar in
een volmaakt correcte houding, zijn medeminnaar was niet de eerste de
beste.

Maar nauwelijks had hij den adjudant gezien, of hij maakte een
verstolen gebaar van woede.

„Wat is er eigenlijk, graaf?” vroeg Charly. „Waarom draait gij aan den
deurknop. Waarom komt gij niet behoorlijk binnen?”

„Ik, hm, de zaak is....” stamelde de adjudant. „Ik meende dat de deur
op slot was, maar ik zal mij natuurlijk vergist hebben! Ik wilde er Uwe
Hoogheid slechts even aan herinneren, dat het bijna negen uur is!”

„Welnu, wat zou dat?” vroeg de prins toornig. „Is dat een reden om mij
te storen in een hoogst belangwekkend onderhoud met Madame Marja?”

„De vergadering....” stotterde de adjudant.

„De vergadering kan naar den duivel loopen!” viel de prins ruw uit.

„Bravo!” riep Marja met schitterende oogen.

Zij had blijkbaar een beslissende overwinning op den prins
bevochten....

Deze nam haar met een galante buiging terzijde, en van dit oogenblik
maakte graaf Carwood gebruik, om snel op Raffles toe te treden, en hem
toe te bijten:

„Dat is uw werk, graaf!”

„Mijn werk? Wat bedoelt gij?”

„Houdt u niet van de domme! Gij zijt als koppelaar opgetreden! Gij hebt
deze samenkomst geënsceneerd!”

„Welnu, en als het zoo was, wat gaat het u dan nog aan?”

„Wat het mij aangaat? Wist gij soms niet, dat Marja Ivy mij
toebehoort?”

„Wat? Gij verbaast mij! Ik dacht, dat het tijdperk der slavernij reeds
lang achter den rug was! En voor het overige, ik zou u aanraden, een
toontje lager te zingen! Ik duld niet, dat gij zoo tegen mij spreekt!”

„Ik zal spreken zoo als ik verkies! En als u dat niet bevalt, dan hebt
gij het maar te zeggen!”

„Dan zeg ik het op deze klinkende wijze, graaf!”

En op hetzelfde oogenblik daalde een schallende oorveeg neder op de
wang van den graaf, het was de wang, die nog gaaf was.

Marja, die met den prins was blijven praten, uitte een kreet van
schrik, en riep uit:

„Wat is dat nu? Maar heeren, schaamt gij u niet? In mijn
tegenwoordigheid!”

„Vergeef het mij, madame, hm!” zeide Raffles. „Die oorveeg duldde
werkelijk geen uitstel!”

„Gij zult mij rekenschap geven, graaf,” brulde de beklagenswaardige
afgewezen minnaar, terwijl hij zijn opgezette wang wreef.

„Waar en wanneer gij maar verkiest, graaf!” gaf de adjudant koeltjes te
kennen. „Ik zal zoo vrij zijn, u nog hedenavond mijn getuigen te
zenden, gij zult wel zoo goed zijn, voor hen thuis te blijven!”








HOOFDSTUK VI.

RUMOR IN CASA.


Graaf Carwood, ziedend van drift, en nauwelijks beseffend, dat hij zich
in tegenwoordigheid van den prins bevond, had het vertrek verlaten, na
met geweld zijn ruiker tegen den grond te hebben gekwakt.

De prins, die van het geheele tooneeltje getuige was geweest, kwam nu
op zijn adjudant toe en zeide op koelen toon:

„Ik hoop, graaf, dat dergelijke voorvallen mij voortaan bespaard zullen
blijven! Als gij twist zoekt met andere heeren, mij wel, maar wacht
daar dan mede, tot gij alleen met hem zijt! Wat uw duel betreft, ik
behoef u zeker niet te zeggen, dat ik dat in geen geval zal toelaten!”

„Maar Uwe Hoogheid, de graaf heeft mij diep beleedigd!” riep de
adjudant op klagenden toon.

„Dat is wel mogelijk, maar wij zijn hier niet in Frankrijk!”

Maar Marja dacht hier heel anders over!

In een duel zag zij een reclame, zooals zij er geen betere kon
wenschen!

Wat zou er niet over haar gepraat worden, als het bekend werd, dat twee
graven met elkander geduelleerd hadden, die in haar vertrek twist
hadden gekregen, en nog wel in bijzijn van den prins!

Dat was bijna nog beter, dan de erkende minnares van prins George te
zijn!

En daarom trad zij vleiend op den prins toe, legde aanhalig haar arm om
zijn hals en zeide: „Kom prinsje, zoo erg zal het toch wel niet zijn!
Die tweegevechten hebben hier toch immers ook niets te beteekenen!”

„Ik mag het niet toelaten, madame!” zeide de prins.

„Ook niet om mijnentwille? Kom, de heeren zouden elkander zoo graag een
klein prikje geven, waarom zoudt gij hun dat genoegen niet gunnen? Dan
doet gij maar net, of gij van niets weet! Mijnheer de graaf zal ook wel
weten te zwijgen, nietwaar?” zoo wendde zij zich tot Raffles, die
bedremmeld bij de deur was blijven staan.

„Wat mij betreft, madame, graaf Carwood heeft mij bloedig beleedigd en
desnoods zou ik met hem naar Frankrijk trekken, om daar voldoening van
hem te eischen! Maar natuurlijk zou ik zwijgen, de zaak behoeft niet
ruchtbaar te worden!”

Dat was nu weder in het geheel niet naar den zin van de
Variété-danseres, want juist in de ruchtbaarheid lag voor haar de
reclame!

Maar zij overwoog, dat zij volstrekt niet de verplichting op zich had
genomen, te zwijgen, en als het duel eenmaal had plaats gehad, zou zij
wel zorgen, dat alle bladen er den volgenden dag van onderricht werden!

De prins had reeds zijn hoogen hoed gegrepen, en wendde zich nu tot
Marja met de woorden:

„Het spijt mij meer, dan ik u zeggen kan, madame, dat ik u nu reeds
moet verlaten! Maar een dringende vergadering vraagt mijn aandacht, en
gij zult u ook wel naar den schouwburg moeten begeven!”

„Ik wil u niet langer terug houden, prins, maar ik hoop toch, dat dit
niet ons laatste onderhoud zal zijn geweest!” zeide Marja, terwijl zij
den prins een vurigen blik uit haar violet-zwarte oogen toewierp.

„Wees verzekerd, dat ik niets liever verlang, dan u herhaaldelijk te
bezoeken,” antwoordde Charly galant.

Hij kuste het kleine handje, dat hem werd toegestoken, en wendde zich
toen tot zijn adjudant:

„Mijn auto, graaf!”

„Aanstonds Uwe Hoogheid!” zeide Raffles volijverig.

Hij maakte een diepe buiging voor de schoone vrouw, en verliet haastig
het vertrek, na Charly een vluggen wenk te hebben gegeven.

Zijn scherp oor had buiten de luchtige schreden opgevangen van de
kamenier, en om velerlei redenen was het gewenscht, dat de beiden het
hotel zouden hebben verlaten, alvorens het lieve kind binnentrad.

Charly treuzelde dan ook niet, maar haastte zich, op zijn beurt
afscheid te nemen, met de belofte, dat hij zoo spoedig mogelijk terug
zou komen.

En Marja bleef achter, met een gevoel van volkomen zegepraal.

Zij had niet durven hopen, dat de prins zoo spoedig bezweken zou zijn
voor haar bekoorlijkheden, en vol trots bekeek zij zich in den grooten
spiegel, een vroolijk wijsje neuriënd.

Maar toen bedacht zij met schrik, dat het hoog tijd was, om zich naar
den schouwburg te begeven.

Juist ging de gangdeur open, en het kamermeisje trad binnen.

„Mirza, snel mijn mantel en hoed!” beval de schoone jongevrouw. „En
mijn auto. Het is al laat! Breng meteen mijn ringen mee, ik weet niet
waar zij zijn, ik geloof in mijn handschoenendoos!”

Het meisje verdween in de zijkamer.

Maar zij was er nog geen volle minuut of Marja werd opgeschrikt door
een luiden gil.

Zij ijlde naar het boudoir en vroeg toornig:

„Ben je gek geworden, Mirza? Waarom schreeuw je zoo? Je maakt mij aan
het schrikken!”

„U zoudt ook zijn geschrokken, madame!” riep Mirza, die met bleek
gelaat en een doos in de handen bij de tafel stond. „Al uw juweelen
zijn weg!”

Nu slaakte de diva zelve een gil, die in niets onderdeed voor den kreet
van het kamermeisje en met koortsachtige haast begon zij alle doozen en
kistjes te doorzoeken, terwijl zij ondertusschen afgebroken zinnen liet
hooren.

„In dit doosje, ik weet het zeker, mijn ringen, en in dat kistje, ik
wil er wel een eed op doen, mijn armband! En die doos, ook leeg, en die
lade, ook niets meer in! Bestolen, bedrogen, en mijn geldkistje....”

Zij snelde naar de kleerenkast en nam er het ijzeren kistje uit.

Zij kon het deksel open klappen zonder den sleutel noodig te hebben.

In het kistje lag niets meer dan haar contract....

De jonge vrouw gaf een schreeuw als een gewonde leeuwin, en snelde naar
de electrische schel.

Zij drukte er op, alsof zij den knop wilde verbrijzelen en liet zich
toen met bleek gelaat in een stoel vallen.

Maar eensklaps sprong zij weder op, en krijschte schor van drift:

„Dat moet die graaf geweest zijn, het kan niet anders, vijf minuten
voor hij en de prins kwamen, was alles er nog, daarop durf ik zweren.
En hij is ruim een kwartier hier alleen in de kamer geweest! O, die
schelm, die bandiet! En dat is een Engelsche graaf! Maar dat gaat zoo
niet! Wacht maar, ik zal je wel vinden, graaf Colebrooke!”

Er werd op de deur geklopt en een etagekellner trad binnen.

„U heeft gebeld, madame?” vroeg hij.

„Ja, haal de politie!”

„De politie, madame?” herhaalde de kellner verbluft.

„Versta je geen Engelsch? Ja, de politie! En dadelijk! Ik ben bestolen!
Voor een waarde van minstens zevenduizend pond sterling aan geld en
juweelen! En misschien wel tienduizend!”

De kellner trok een ontsteld gelaat en zeide:

„Ik zal dadelijk den gerant waarschuwen, madame!”

„De gerant kan mij niet schelen!” schreeuwde Marja Ivy. „Ik wil de
politie! Ik weet wie de dief is geweest! Graaf Colebrooke is het
geweest! Sta mij niet als een idioot aan te staren, man, maar loop,
loop!”

De kellner vloog weg, en een oogenblik later was de gerant van het feit
in kennis gesteld.

Hij snelde de trappen op, en trad buiten adem het vertrek van de
variété-danseres binnen.

„Is het waar, madame, wat de kellner mij daar vertelt?” vroeg hij
opgewonden. „Ik denk toch wel, dat gij u vergist! Graaf Colebrooke! Het
is immers onmogelijk!”

„Hij en niemand anders, zeg ik u!” snerpte de jonge vrouw. „Hij is in
die kamer geweest terwijl ik bezoek ontving van prins George, een
kwartier lang, en hij moet mijn geld en mijn juweelen hebben gestolen!
Alles was er nog, toen hij binnentrad, dat wil ik voor alle rechtbanken
van Londen bezweren!”

„Onze naam! Onze goede naam!” kermde de gerant. „Ik bezweer u, madame!
Zwijg over dit alles, tot wij volkomen zekerheid hebben!”

„Zwijgen?” herhaalde Marja Ivy met krijschende stem. „Zwijgen? Van de
daken zal ik het schreeuwen! Ik zal het aan de groote klok hangen!
Politie! Dadelijk!”

Marja Ivy was een practische vrouw.

Zij had een zeer groot verlies geleden, maar zij begreep ook aanstonds,
dat hierin weder een kostbaar element van de beste reclame school,
welke zij zich maar kon wenschen.

Dat was nog iets anders dan de gefingeerde diefstallen, waarvan de
beroemdheden als Emma Nevada, Sigrid Arnoldson, Sarah Bernard, en
anderen het slachtoffer heetten te zijn geworden!

Neen, zwijgen zou zij zeker niet, dat nam zij zich stellig voor!

Een echte graaf, die een dief bleek te zijn, en die haar had bestolen,
zulk een gelegenheid bood zich zeker nooit weer aan!

En daarom herhaalde zij stampvoetend, telkens opnieuw:

„De politie! De politie! De politie!”

De gerant maakte een wanhopend gebaar.

Er stond een schandaal voor de deur, zooals men er in Londen in langen
tijd geen had bijgewoond.

Dat prins George bij een variété-ster op bezoek kwam, dat kon er
desnoods nog mee door, ofschoon hij het stellig niet wereldkundig zou
hebben gemaakt, maar dat zijn adjudant, een graaf, zich aan een
diefstal schuldig maakt, tijdens dat bezoek, dat was ongehoord, dat zou
maanden lang stof tot praatjes geven!

Er moest hier vlug en doortastend gehandeld worden!

Hij wendde zich weder tot Marja Ivy en vroeg op gedempten toon:

„Hoe groot taxeert gij de waarde van de u ontstolen juweelen en het
geld?”

„Op minstens twaalf duizend pond sterling!” antwoordde de jonge vrouw,
die van oordeel was, dat zij de gestolen kostbaarheden eer te hoog dan
te laag kon aanslaan.

Dat was een heele som, en de gerant verschrok dan ook merkbaar.

Hij beet zich op de lippen, en scheen een oogenblik in beraad te staan.

Toen hernam hij:

„Luister eens, madame, misschien kunnen wij het wel op een accoordje
gooien. Ik ben er bijna zeker van, dat de directie u het geleden
verlies wel zal willen vergoeden, als gij zwijgt! Men zou het ook aan
den prins kunnen mededeelen, en daar hij er, neem mij niet kwalijk, dat
ik u het zeg, daar hij zelf belang heeft dat er zoo weinig mogelijk
over het bezoek ten uwent gesproken wordt, zoo zal hij ook wel in den
zak willen tasten!”

Maar dat strookte alweder niet met de belangen van de egoïstische
artiste!

Wat! Men zou het bezoek van den prins in den doofpot willen stoppen,
even als den diefstal. Neen, dat zou niet gaan! Zij was nu eenmaal
bestolen en zij zou er alle reclame uitslaan, die er in zat, dat nam
zij zich vast voor.

En dus hernam zij op koelen toon:

„De diamanten en paarlen zijn niet met geld alleen te vergoeden,
mijnheer! Ik wil ze terug hebben en daarom verzoek ik u voor de laatste
maal, of gij de politie wilt halen, anders ga ik er zelf heen, of
telefoneer!”

De gerant zag wel in, dat de artiste niet tot andere gedachten was te
brengen.

Hij maakte dus een wanhopig gebaar, hij gaf den strijd op.

Alleen bleef hem nu nog de hoop, dat madame zich toch nog zou blijken
vergist te hebben en dat de graaf niets met de geheele zaak uitstaande
had.

Met deze gedachte bezield, verliet hij met gebogen hoofd het vertrek,
en telefoneerde om een detective naar Scotland Yard.

Er verliep een half uur, en toen trad er een vierkant gebouwd man met
groote doordringende grijze oogen en een energiek geteekend gelaat het
vertrek van de diva binnen, vergezeld van een jong meisje, met een
bevallig maar krachtig gelaat.

De man was James Sullivan, een der beste speurneuzen van Scotland Yard,
en het jonge meisje was Dorrit Evans, een zijner meest belovende
leerlingen.

Beiden werden aangediend door den etagekellner, die zich vervolgens
terug trok.

Marja Ivy, die al dien tijd vruchteloos al haar kistjes en kastjes had
onderzocht, trad Sullivan haastig tegemoet, en vroeg:

„Gij zijt van de politie?”

„Ja, Madame! Mijn naam is Sullivan, deze jongedame is een collega, Miss
Evans.”

Marja knikte eenige malen zenuwachtig met het zwartgelokte hoofd, en
zeide toen:

„Ik ben blij, dat gij gekomen zijt, mijnheer! Ik moet u zeggen, dat de
gerant getracht heeft, de zaak te sussen, maar daarvoor ben ik niet te
vinden! Ik wil mijn juweelen terug!”

„Zoudt gij ons de zaak niet eens in het kort en zonder noodeloozen
omhaal willen mededeelen, madame?” vroeg Sullivan bedaard. „Ik heb
immers het genoegen, te spreken met madame Marja Ivy, de bekende
variété-artiste?”

„Die ben ik, mijnheer!” antwoordde Marja. „Die zaak heeft zich als
volgt toegedragen. Ik ontving hedenavond bezoek van prins George. Hij
was in gezelschap van zijn adjudant, graaf Colebrooke. Een paar minuten
voor de heeren kwamen, dat was om negen uur, waren mijn juweelen er
nog, en ook het geld was nog in het ijzeren kistje. Wat ik zoo goed
weet, omdat ik juist iets had moeten betalen, en het dus had geopend.
Toen de prins en de graaf er waren, verzocht ik den laatste, in mijn
boudoir te wachten, ik had met den prins zaken te bespreken, waarbij
hij volkomen overbodig was. Ik was ongeveer een kwartier, hoogstens
twintig minuten met den prins samengeweest, toen graaf Carwood
binnentrad. Ik behoef er geen geheim van te maken, dat er tusschen den
graaf en mij zekere vriendschapsbanden bestaan. Hij had dus een zeker
recht, bij mij binnen te treden. Maar de aanwezigheid van den prins
scheen hem onaangenaam te treffen, en hij maakte nogal brutaal een
opmerking daar over. Toen trad graaf Colebrooke op zijn beurt weder
binnen, komende uit het boudoir, en achtereenvolgens gingen graaf
Carwood, graaf Colebrooke, en de prins heen. En toen mijn kamermeisje
nauwelijks een minuut later het boudoir binnentrad, waren al mijn
juweelen en mijn geld verdwenen.”

Sullivan had met gespannen aandacht toegeluisterd en zeide nu:

„Uwe uiteenzetting is even kort als duidelijk, madame! Nu een paar
vragen. Gij kendet den prins niet voor hedenavond?”

„Neen, ik kende hem alleen van gezicht.”

„Hoe kwam hij zoo eensklaps hier?”

„Het was niet eensklaps! Zijn adjudant had het bezoek voorbereid.”

„Gij kendet dus graaf Colebrooke?”

„Hij is gisteren hier geweest, voor de eerste maal. Hij deed mij toen
het voorstel, mij met den prins in kennis te stellen.”

Sullivan keek verrast op, en wisselde toen een blik met Dorrit Evans.

Toen vroeg hij deze op zachten toon:

„Wat zegt gij daar wel van?”

„Ik vind het zeer merkwaardig!” antwoordde het jonge meisje. „Ik heb
zoo iets nooit achter den prins gezocht!”

„En ik niet achter den graaf, dien ik toevallig persoonlijk ken!” zeide
Sullivan hoofdschuddend.

Hij dacht even na en vervolgde toen:

„Wat deed de graaf, nadat hij uit het boudoir was binnengetreden?”

„Hij sloeg graaf Carwood om de ooren!”

„Wat zegt gij daar?” riep Sullivan in de grootste verwondering uit.
„Deed hij dat in het bijzijn van den prins?”

„Ja! En de arme stakker had den dag te voren al een oorveeg op de
andere wang gekregen van een fotograaf, die opnamen kwam maken!”

„Dat is kras!” mompelde Sullivan half luid voor zich heen. „Dat is
bepaald niet geheel en al in den haak!”

Hij verviel in gepeins en nu vroeg Miss Evans:

„Vond Zijne Hoogheid dat maar goed, dat in zijn tegenwoordigheid de
eene graaf den ander oorveegde?”

„O neen, graaf Colebrooke kreeg een leelijken uitbrander!” antwoordde
Marja Ivy.

„Hoe kwam het eigenlijk?”

„Graaf Carwood had graaf Colebrooke beleedigd!”

„Waardoor?”

„Hij had hem voor de voeten geworpen, dat hij deze samenkomst had
bewerkt!”

„En bleef het daarbij?”

„Neen, de geslagene daagde graaf Colebrooke uit!”

„En nam die het aan?”

„Op slag!”

„Kras!” mompelde nu ook Miss Evans. „De oude man kan ternauwernood zijn
wandelstok vasthouden!”

„Nu, ik verzeker u, dat de slag aankwam!” riep Marja uit. „De vloer
dreunde er van! Als die oude heer even goed schermt als hij muilperen
uitdeelt, dan staan graaf Carwood eenige onaangename oogenblikken te
wachten!”

„Nu, het schijnt hier eigenaardig te zijn toegegaan, dat is zeker,”
hernam Sullivan, die uit zijn gepeins ontwaakt was. „En ik zeg u nog
eens, hier is iets niet in den haak!”








HOOFDSTUK VII.

LIEFDE EN RECLAME.


De detective was het boudoir binnengetreden en bekeek nu zorgvuldig
alle deuren achtereenvolgens na.

„Waren de deuren dicht, toen het hooge bezoek kwam?” vroeg hij.

„Neen, ik weet heel zeker van niet!” antwoordde Mirza, het kamermeisje.

„Dan heeft de graaf ze dus op slot gedaan,” zeide Sullivan. „Dat is van
belang, Miss Dorrit.”

„Ja, er blijkt in ieder geval duidelijk uit, dat de deuren van binnen
gesloten zijn door iemand, die de vertrekken door de ontvangkamer van
madame Ivy weder heeft verlaten, op de gewone manier. Dat zou er dus
voor pleiten, dat de graaf inderdaad de dief is geweest!”

„Goed geredeneerd!” riep Sullivan uit. „Zoo is het! De sleutels zitten
alle aan de binnenzijde. Alleen de deur naar het ontvangvertrek is
open.”

De detective liep langzaam door het vertrek, en bekeek nauwkeurig de
verschillende doozen.

„Hield gij er geen bepaald juweelenkistje op na, madame?” zoo wendde
hij zich opnieuw tot de diva, die zenuwachtig zijn gangen volgde.

„Ik heb er wel een, maar ik ben wat slordig uitgevallen, ik leg altijd
alles door elkaar! De juweelen lagen hier en daar, overal!”

„En het geldkistje?”

„Dat was goed gesloten en stond in die kast, op den grond, ik vond het
geopend terug. En nu wilde ik u wel vragen, of gij het zonder mij kunt
stellen, mijnheer, ik ben over mijn tijd vrees ik, en de directie zal
misschien niet als verontschuldiging laten gelden, dat ik bestolen ben,
en een hooge boete eischen!”

„Nog slechts en enkele vraag, madame, en dan zal ik de rest wel met uw
kamermeisje bespreken.

„Welke taal sprak de prins met u?”

„Wel Fransch! En hij sprak het uitstekend!”

„Dan heeft hij het in enkele dagen geleerd, madame!” zeide Sullivan
ironisch, „want tot op eergisteren verstond hij geen woord Fransch zoo
groot als een huis!”

„Wat, wat wilt gij zeggen,” stamelde de diva, terwijl zij verbleekte en
zich aan een tafel moest vasthouden.

„Ik wil zeggen, dat ik sterk vermoed, dat uw prins een heel gewone, of
liever een buitengewone bedrieger is geweest, evenals zijn zoogenaamde
adjudant. Prins George kent geen Fransch, hoogstens een paar
beleefdheidsformules! Maar wij kunnen ons spoedig genoeg overtuigen!”

Hij ging het ontvangvertrek weder binnen, nam de telefoon van den haak,
en stelde zich in verbinding met het koninklijk paleis.

Deze verbinding werd, zooals bij alle groote hotels bewerkstelligd door
de Hotel Centrale, die door een zestal jonge meisjes werd bediend.

Aan het andere einde van de lijn stond een kamerbediende van den prins
hem te woord.

De detective sprak gedurende eenige minuten, en hing toen met een
uitdrukking van de grootste verbazing het toestel weder op.

„Dat is het merkwaardigste, wat ik nog ooit beleefd heb, madame!” zeide
hij, terwijl hij het boudoir weder binnentrad. „De kamerdienaar van den
prins zegt mij zooeven, dat Zijne Hoogheid inderdaad is uitgegaan tegen
negen uur, om hier een bezoek aan u te brengen! En die man is in alle
intieme geheimen van zijn meester! Ik sta hier voor een raadsel,
tenzij....”

Hij voltooide den zin niet, maar hernam:

„Ik wil u niet langer van uw werk afhouden, madame! Het overige verneem
ik wel van het personeel. Ik hoop echter, dat gij dadelijk nadat uw
nummer afgeloopen is, hier weder terug keert!”

„Daar kunt gij op rekenen, mijnheer!” zeide Marja, die reeds haar
mantel had aangetrokken en haar hoed had opgezet. „Al zou ik er den
geheelen nacht voor moeten opblijven, mijn juweelen moeten en zullen
mij teruggegeven worden!”

En met die woorden ruischte zij het vertrek uit.

Sullivan keek haar met een half spottend, half medelijdend lachje op
zijn schrander gezicht na, en wendde zich toen tot Dorrit Evans met de
opmerking:

„Ik geloof dat madame Ivy zich dat een weinig al te gemakkelijk
voorstelt! Wij hebben hier blijkbaar met een uiterst handigen bedrieger
te doen, of zij en het kamermeisje moeten zich vergissen, en graaf
Colebrooke had niets met het geval te doen. Maar dan blijft het raadsel
van de Fransche taal! De prins is echter hier geweest, dat staat nu wel
vast! Hij schijnt dus binnen korten tijd de Fransche taal machtig te
zijn geworden, of hij heeft zijn kennis van de taal van Voltaire altijd
geheim gehouden! Hoe het ook zij, zijn aanwezigheid hier staat vast.
Blijft over de graaf. Is hij de authentieke graaf Colebrooke geweest?
Als hij de man was, die de juweelen stal, dan is dat zoo goed als
buiten gesloten, tenzij hij eensklaps cleptomaan is geworden, en
zooiets zullen wij nu maar niet aannemen! De graaf is schatrijk, een
der rijkste mannen van Londen, misschien wel van geheel Engeland!”

„Dat kan niet waar zijn, mijnheer!” liet nu eensklaps de stem van Mirza
zich hooren. „Pas gisteren verklaarde de graaf, dat hij op zwart zaad
zat, en dat hij er daarom werk van maakte, den prins aan een of ander
avontuurtje te helpen!”

Vol verbazing staarden Sullivan en Miss Evans elkander aan.

Toen barstte de detective uit:

„Dan is die man stellig een bedrieger geweest! Hoe hij zich bij den
prins heeft weten in te dringen, is mij een raadsel, maar ik acht in
geheel Londen maar een enkelen man in staat, zooiets te wagen! Zijn
naam behoef ik u zeker niet te noemen, Miss Dorrit!”

„Neen, die is bekend genoeg!” zeide het jonge meisje met opeengeklemde
tanden. „Dus, hij zou hier weer achter zitten, denkt gij?”

„Dat zou mij althans in het minst niet verwonderen! Het is juist iets
voor Raffles!”

„Maar telefoneer dan even naar het huis van graaf Colebrooke! Misschien
kan hij zelf of zijn kamerbediende inlichtingen geven!”

„Gij hebt gelijk, Miss Dorrit!” riep Sullivan uit.

Hij snelde het andere vertrek weder binnen, en liet zich door de
hotelcentrale verbinden met het prachtige woonhuis van graaf Colebrooke
aan de Mall gelegen.

Tien minuten later trad hij weder binnen.

Zijn gelaat stond strak en nog nimmer had zijn leerlinge er zulk een
grenzelooze verwondering op afgeteekend gezien.

„Wat is er?” vroeg zij nieuwsgierig.

„Wat er is? Wel, de graaf is hier geweest, met den prins, zegt zijn
kamerbediende mij!”

„Daar houdt alles bij op!” kreet Dorrit Evans. „Dat is toch bijna
onmogelijk! Was de graaf zelf niet thuis?”

„Neen, hij was om half negen uitgegaan. Dat klopt dus. Maar het klopt
niet, dat een man als hij bij een variété-mamsel diamanten steelt! Voor
den drommel, wat heeft dat alles te beteekenen?”

Hij stond lang in gedachten en haalde toen de schouders op.

„Wij zullen het later wel uitvinden,” zeide hij. „Misschien is de graaf
totaal onschuldig en moeten wij de daders heel ergens anders zoeken,
onder het hotelpersoneel bijvoorbeeld. Kom, laten wij maar dadelijk
eens op onderzoek uitgaan!”

En nu begon de detective met een van die stelselmatig gevoerde
onderzoekingen, waardoor hij zich zulk een grooten naam bij
Scotland-Yard had weten te verwerven.

Maar na anderhalf uur moest hij bekennen, dat hij nog even ver was als
bij het begin, het was zoo goed als ondenkbaar, dat iemand van het
personeel den diefstal had kunnen plegen, daar alle gangdeuren immers
goed gesloten werden gevonden!

Juist toen Sullivan en Miss Evans weder in het boudoir terug waren
gekeerd, trad Marja weder binnen.

Of beter gezegd, zij viel, zij struikelde de kamer in, en liet zich,
woedend met de voeten trappelend, op een sofa vallen, na haar hoed met
een woest gebaar van het hoofd te hebben gerukt!

„Bedrogen! Voor den gek gehouden door een paar ellendelingen!” kreet
zij eindelijk.

„Zoudt gij ons niet eens willen zeggen, wat er eigenlijk gebeurd is,
madame?” vroeg Sullivan, die begreep, dat er iets ernstigs moest zijn
voorgevallen.

Marja was met een ruk overeind en schreeuwde, terwijl haar zwarte oogen
vlamden:

„Prins George en graaf Colebrooke waren in het Hypodrome-Theater.”

„Wat!” riepen Sullivan en Evans tegelijk, die hun ooren niet geloofden.
„Allebei?”

„Allebei, en sedert acht uur! De Prins zat in zijn loge! Gij kunt u
begrijpen, wat er in mij omging, toen ik het hoorde! Ik weet nog niet,
hoe ik er in geslaagd ben, mijn liedjes teneinde te zingen! Ik stuurde
iemand met een beleefd briefje naar hem toe, om hem te vragen, of hij
werkelijk den geheelen avond in den schouwburg was geweest, omdat het
voor mij van groot belang was, dit te weten, en toen kwam graaf
Colebrooke zelf achter, een stijve, houten Klaas, die mij zeide, dat de
prins en hij inderdaad den geheelen avond in hun loge hadden gezeten!
Dus, die beide mannen zijn bedriegers geweest! O, ik zal mij wreken!”

„Maar dan.... de telefoon!” schreeuwde Sullivan woedend.

„Zij hebben voorzien, dat er navraag zou worden gedaan,” zeide Dorrit
schouderophalend, „en op het dak van een van Raffles’ huizen, waarover
de draden van hier naar de telefooncentrale loopen, hebben zij den
draad afgetapt en u zelf antwoord gegeven!”

„Drie dubbele ezel die ik ben,” schreeuwde Sullivan, bijna stikkend van
woede, „ja, zoo moet het gegaan zijn! Ik had het moeten weten! Maar nog
is alles niet verloren!”

Hij wendde zich tot Mirza, die nog altijd bleek en bevend bij haar
meesteres stond en vervolgde haastig:

„Hebt gij mij niet gesproken over een duel, zooeven?”

„Ja, mijnheer, graaf Colebrooke wilde met graaf Carwood duelleeren!”

„Spraken de heeren niet over de plek, waar zij zouden vechten?”

„Neen, daarvan heb ik niets gehoord!”

Sullivan uitte een gesmoorden vloek, en gromde tusschen de tanden:

„Dat is dus ook al mis! Anders had ik hem op de plek der samenkomst
laten arresteeren! Hij is in staat, inderdaad den graaf een kleinen
prik te geven!”

Maar nu riep Dorrit Evans opeens uit:

„Als wij eens naar graaf Carwood gingen! Hij kan ons immers zeggen,
waar het tweegevecht zal plaats hebben?”

„Miss Dorrit, gij hebt alweder gelijk, en ik geloof, dat de woede mijn
denkvermogen benevelt!” riep Sullivan vol geestdrift. „Het is reeds
zeer laat, maar dat doet er niet toe, laten wij dadelijk naar het huis
van den graaf gaan! Gij weet zeker zijn adres?” zoo wendde hij zich tot
de variété-danseres, die er over zat na te denken, hoe zij ondanks
alles nog de reclametrom zou kunnen roeren.

„Grosvenor Road 76!” antwoordde de jonge vrouw toonloos.

„Dat is een heel eind van hier,” zeide Sullivan. „Maar wij mogen niet
aarzelen! Kom mede, Miss Dorrit! Wij hebben hier voorloopig niets meer
te doen! Wij gaan op jacht naar de dieven!”

„Als gij mijn juweelen maar terug brengt!” riep Marja uit. „De dieven
boezemen mij minder belang in!”

„Dan verschillen wij daaromtrent van meening, madame!” gaf Sullivan ten
antwoord. „Het beste zou echter zijn, wanneer wij én de juweelen én de
dieven konden vangen!”

Een haastige buiging voor de artiste en de beide detectives verlieten
snel het vertrek.

Voor het breede trottoir stond nog de politieauto te wachten, die hen
hier had gebracht.

Het was toen half een in den nacht.

Sullivan gaf den chauffeur het adres van graaf Carwood op, en de auto
stelde zich in beweging.

Na een rit van een half uur hield de auto stil voor een fraai huis, dat
geheel in duisternis gedompeld was.

Sullivan moest herhaalde malen bellen, eer de deur werd geopend door
een slaperigen bediende, die hem alles behalve vriendelijk ontving.

Sullivan maakte zijn kwaliteit bekend en gaf het verlangen te kennen,
dadelijk bij den graaf te worden toegelaten!

„Maar de graaf slaapt reeds en hij is onwel!” riep de bediende uit.

„Wij zullen hem slechts enkele minuten ophouden!” drong Dorrit aan.
„Het betreft een zaak van het grootste gewicht!”

De bediende haalde de schouders op, maar hij ging toch de bezoekers
voor, de breede trap op, en langs een groot portaal, tot hij stil stond
voor een deur, waarop hij eenige malen luid klopte.

Eindelijk klonk daarbinnen een zwakke stem, die op klagenden toon riep:

„Wat is er toch? Wat wilt gij? Ik wil met rust worden gelaten!”

„Politie!” riep Sullivan met luide stem. „Een dringende zaak! Ik
verzoek u vriendelijk, mij dadelijk even te willen ontvangen.”

„Maar wat is er dan toch aan de hand?” hernam de vragende stem. „Ik ben
werkelijk niet in een toestand om mij te vertoonen!”

„Wij zullen u niet lang ophouden, graaf!” riep nu Dorrit Evans.

„Mijn hemel, zijn er dames ook nog?” klonk de stem aan den anderen kant
van de deur verschrikt. „Die moeten dadelijk vertrekken!”

„Ik ga al, graaf!” hernam de jonge detective lachend.

Pas toen het gerucht van haar voetstappen was weggestorven, werd de
deur van de slaapkamer heel langzaam op een kier geopend en daar
verscheen graaf Carwood, in een zijden pyjama.

Dat hij het was, kon men echter slechts vermoeden, want zijn gezicht
was bijna geheel in een verband gehuld en uit den vorm daarvan bleek
duidelijk, dat allebei zijn wangen deerlijk waren opgezet.

Ondanks den toestand kon Sullivan een glimlach niet weerhouden.

De graaf zag er dan ook uit als een figuur uit een kluchtspel, zooals
hij daar stond in zijn pyjama, het tipje van zijn neus en een klein
gedeelte van zijn mond even zichtbaar, bibberend en bleek.

„Neem me niet kwalijk als ik aanstonds met de deur in het huis val,
graaf,” begon Sullivan. „Ik weet van uw tweegevecht af, ik kom u
slechts vragen, waar en wanneer het plaats heeft! De zoogenaamde prins
George, zoowel als graaf Colebrooke waren bedriegers en ik wil hen
arresteeren!”

„Dat heb ik al voor u geweten, meneer de detective!” jammerde graaf
Carwood op hartverscheurenden toon. „Dat is juist mijn ongeluk
geworden! Luister, dan zal ik het u mededeelen.”

Hij wenkte Sullivan om binnen te komen, liet zich in een gemakkelijken
stoel vallen en begon toen met haperende stem:

„Als gij van het tweegevecht afweet, dan moet gij ook weten, op welk
een schandelijke wijze ik gisteren behandeld ben door een fotograaf,
dien ik bij Marja Ivy, de danseres aantrof! Die kerel had de
onbeschaamdheid mij een muilpeer te geven, meneer! Een muilpeer aan
mij, de spruit van een geslacht, dat zijn oorsprong tot in het begin
van de veertiende eeuw kan nawijzen! Gij zoudt het niet gelooven, maar
hedenavond kreeg ik in die zelfde kamer op de andere wang een tweede
oorveeg, ditmaal van graaf Colebrooke! Ik ging heen in een toestand,
dien gij u wel kunt voorstellen, en met de verklaring, dat ik nog
hedenavond zijn getuigen zou wachten. Maar denk u in mijn toestand,
toen ik mij naar het Hypodrome-Theater liet rijden, waar ik Marja
hoopte te spreken, om vrede met haar te sluiten, en daar prins George
en graaf Colebrooke in hun loge zag zitten! Ik vertrouwde mijn oogen
niet, vervoegde mij dadelijk bij Zijne Hoogheid en vernam daar den
samenhang van het geheele treurspel. Ik moest het slachtoffer zijn
geworden van een laaghartig bedrog en ik liet mij dadelijk weder naar
huis brengen om de schuldigen te ontmaskeren! Helaas, helaas, had ik er
maar aan gedacht om een paar stevige politieagenten mede te brengen!”

De graaf wiegde eenige malen in zijn gemakkelijken stoel heen en weder
als een gewonde ijsbeer en vervolgde toen:

„Ik was nauwelijks thuis, of de getuigen kwamen opdagen, en ik wist nu
natuurlijk, dat zij de handlangers waren van een paar bedriegers! Ik
zeide hun dat er onder deze omstandigheden van dit tweegevecht niets
kon komen, want dat ik natuurlijk niet met Jan Rap en zijn maat kon
vechten, en weet gij, wat zij toen deden?”

„Ik ben er benieuwd naar, graaf!” zeide Sullivan, die zich weliswaar
zeer teleurgesteld gevoelde over de mislukking van zijn plan, maar toch
een glimlach onmogelijk kon bedwingen.

„Zij betreurden het, dat er van het duel niets kon komen, zeiden zij en
daarop gaven zij mij ieder een muilpeer, meneer, de eene op de linker,
de ander op de rechterwang! Zoodat ik van dit alles het slachtoffer
ben!”

En ineens uitte de ongelukkige graaf een jammerklacht, was in een wip
overeind, ijlde met de vlugheid van een haas op zijn bed toe, en dook
met onbegrijpelijke vlugheid onder de dekens.

En zoo eindigde voor hem het avontuur met de Poolsche Variété-diva.











*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK LORD LISTER NO. 0348: DE VARIÉTÉ-STER ***


    

Updated editions will replace the previous one—the old editions will
be renamed.

Creating the works from print editions not protected by U.S. copyright
law means that no one owns a United States copyright in these works,
so the Foundation (and you!) can copy and distribute it in the United
States without permission and without paying copyright
royalties. Special rules, set forth in the General Terms of Use part
of this license, apply to copying and distributing Project
Gutenberg™ electronic works to protect the PROJECT GUTENBERG™
concept and trademark. Project Gutenberg is a registered trademark,
and may not be used if you charge for an eBook, except by following
the terms of the trademark license, including paying royalties for use
of the Project Gutenberg trademark. If you do not charge anything for
copies of this eBook, complying with the trademark license is very
easy. You may use this eBook for nearly any purpose such as creation
of derivative works, reports, performances and research. Project
Gutenberg eBooks may be modified and printed and given away—you may
do practically ANYTHING in the United States with eBooks not protected
by U.S. copyright law. Redistribution is subject to the trademark
license, especially commercial redistribution.


START: FULL LICENSE

THE FULL PROJECT GUTENBERG™ LICENSE

PLEASE READ THIS BEFORE YOU DISTRIBUTE OR USE THIS WORK

To protect the Project Gutenberg™ mission of promoting the free
distribution of electronic works, by using or distributing this work
(or any other work associated in any way with the phrase “Project
Gutenberg”), you agree to comply with all the terms of the Full
Project Gutenberg License available with this file or online at
www.gutenberg.org/license.

Section 1. General Terms of Use and Redistributing Project Gutenberg
electronic works

1.A. By reading or using any part of this Project Gutenberg
electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
and accept all the terms of this license and intellectual property
(trademark/copyright) agreement. If you do not agree to abide by all
the terms of this agreement, you must cease using and return or
destroy all copies of Project Gutenberg electronic works in your
possession. If you paid a fee for obtaining a copy of or access to a
Project Gutenberg electronic work and you do not agree to be bound
by the terms of this agreement, you may obtain a refund from the person
or entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.

1.B. “Project Gutenberg” is a registered trademark. It may only be
used on or associated in any way with an electronic work by people who
agree to be bound by the terms of this agreement. There are a few
things that you can do with most Project Gutenberg electronic works
even without complying with the full terms of this agreement. See
paragraph 1.C below. There are a lot of things you can do with Project
Gutenberg electronic works if you follow the terms of this
agreement and help preserve free future access to Project Gutenberg
electronic works. See paragraph 1.E below.

1.C. The Project Gutenberg Literary Archive Foundation (“the
Foundation” or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection
of Project Gutenberg electronic works. Nearly all the individual
works in the collection are in the public domain in the United
States. If an individual work is unprotected by copyright law in the
United States and you are located in the United States, we do not
claim a right to prevent you from copying, distributing, performing,
displaying or creating derivative works based on the work as long as
all references to Project Gutenberg are removed. Of course, we hope
that you will support the Project Gutenberg mission of promoting
free access to electronic works by freely sharing Project Gutenberg
works in compliance with the terms of this agreement for keeping the
Project Gutenberg name associated with the work. You can easily
comply with the terms of this agreement by keeping this work in the
same format with its attached full Project Gutenberg License when
you share it without charge with others.

1.D. The copyright laws of the place where you are located also govern
what you can do with this work. Copyright laws in most countries are
in a constant state of change. If you are outside the United States,
check the laws of your country in addition to the terms of this
agreement before downloading, copying, displaying, performing,
distributing or creating derivative works based on this work or any
other Project Gutenberg work. The Foundation makes no
representations concerning the copyright status of any work in any
country other than the United States.

1.E. Unless you have removed all references to Project Gutenberg:

1.E.1. The following sentence, with active links to, or other
immediate access to, the full Project Gutenberg License must appear
prominently whenever any copy of a Project Gutenberg work (any work
on which the phrase “Project Gutenberg” appears, or with which the
phrase “Project Gutenberg” is associated) is accessed, displayed,
performed, viewed, copied or distributed:

    This eBook is for the use of anyone anywhere in the United States and most
    other parts of the world at no cost and with almost no restrictions
    whatsoever. You may copy it, give it away or re-use it under the terms
    of the Project Gutenberg™ License included with this eBook or online
    at www.gutenberg.org. If you
    are not located in the United States, you will have to check the laws
    of the country where you are located before using this eBook.
  
1.E.2. If an individual Project Gutenberg electronic work is
derived from texts not protected by U.S. copyright law (does not
contain a notice indicating that it is posted with permission of the
copyright holder), the work can be copied and distributed to anyone in
the United States without paying any fees or charges. If you are
redistributing or providing access to a work with the phrase “Project
Gutenberg” associated with or appearing on the work, you must comply
either with the requirements of paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 or
obtain permission for the use of the work and the Project Gutenberg
trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or 1.E.9.

1.E.3. If an individual Project Gutenberg electronic work is posted
with the permission of the copyright holder, your use and distribution
must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and any
additional terms imposed by the copyright holder. Additional terms
will be linked to the Project Gutenberg License for all works
posted with the permission of the copyright holder found at the
beginning of this work.

1.E.4. Do not unlink or detach or remove the full Project Gutenberg
License terms from this work, or any files containing a part of this
work or any other work associated with Project Gutenberg.

1.E.5. Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
electronic work, or any part of this electronic work, without
prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
active links or immediate access to the full terms of the Project
Gutenberg License.

1.E.6. You may convert to and distribute this work in any binary,
compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including
any word processing or hypertext form. However, if you provide access
to or distribute copies of a Project Gutenberg work in a format
other than “Plain Vanilla ASCII” or other format used in the official
version posted on the official Project Gutenberg website
(www.gutenberg.org), you must, at no additional cost, fee or expense
to the user, provide a copy, a means of exporting a copy, or a means
of obtaining a copy upon request, of the work in its original “Plain
Vanilla ASCII” or other form. Any alternate format must include the
full Project Gutenberg License as specified in paragraph 1.E.1.

1.E.7. Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
performing, copying or distributing any Project Gutenberg works
unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.

1.E.8. You may charge a reasonable fee for copies of or providing
access to or distributing Project Gutenberg electronic works
provided that:

    • You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
        the use of Project Gutenberg works calculated using the method
        you already use to calculate your applicable taxes. The fee is owed
        to the owner of the Project Gutenberg trademark, but he has
        agreed to donate royalties under this paragraph to the Project
        Gutenberg Literary Archive Foundation. Royalty payments must be paid
        within 60 days following each date on which you prepare (or are
        legally required to prepare) your periodic tax returns. Royalty
        payments should be clearly marked as such and sent to the Project
        Gutenberg Literary Archive Foundation at the address specified in
        Section 4, “Information about donations to the Project Gutenberg
        Literary Archive Foundation.”
    
    • You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
        you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
        does not agree to the terms of the full Project Gutenberg™
        License. You must require such a user to return or destroy all
        copies of the works possessed in a physical medium and discontinue
        all use of and all access to other copies of Project Gutenberg™
        works.
    
    • You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of
        any money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
        electronic work is discovered and reported to you within 90 days of
        receipt of the work.
    
    • You comply with all other terms of this agreement for free
        distribution of Project Gutenberg™ works.
    

1.E.9. If you wish to charge a fee or distribute a Project
Gutenberg™ electronic work or group of works on different terms than
are set forth in this agreement, you must obtain permission in writing
from the Project Gutenberg Literary Archive Foundation, the manager of
the Project Gutenberg™ trademark. Contact the Foundation as set
forth in Section 3 below.

1.F.

1.F.1. Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
works not protected by U.S. copyright law in creating the Project
Gutenberg™ collection. Despite these efforts, Project Gutenberg™
electronic works, and the medium on which they may be stored, may
contain “Defects,” such as, but not limited to, incomplete, inaccurate
or corrupt data, transcription errors, a copyright or other
intellectual property infringement, a defective or damaged disk or
other medium, a computer virus, or computer codes that damage or
cannot be read by your equipment.

1.F.2. LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the “Right
of Replacement or Refund” described in paragraph 1.F.3, the Project
Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
Gutenberg™ trademark, and any other party distributing a Project
Gutenberg™ electronic work under this agreement, disclaim all
liability to you for damages, costs and expenses, including legal
fees. YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT
LIABILITY, BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE
PROVIDED IN PARAGRAPH 1.F.3. YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE
TRADEMARK OWNER, AND ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE
LIABLE TO YOU FOR ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR
INCIDENTAL DAMAGES EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH
DAMAGE.

1.F.3. LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
written explanation to the person you received the work from. If you
received the work on a physical medium, you must return the medium
with your written explanation. The person or entity that provided you
with the defective work may elect to provide a replacement copy in
lieu of a refund. If you received the work electronically, the person
or entity providing it to you may choose to give you a second
opportunity to receive the work electronically in lieu of a refund. If
the second copy is also defective, you may demand a refund in writing
without further opportunities to fix the problem.

1.F.4. Except for the limited right of replacement or refund set forth
in paragraph 1.F.3, this work is provided to you ‘AS-IS’, WITH NO
OTHER WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT
LIMITED TO WARRANTIES OF MERCHANTABILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.

1.F.5. Some states do not allow disclaimers of certain implied
warranties or the exclusion or limitation of certain types of
damages. If any disclaimer or limitation set forth in this agreement
violates the law of the state applicable to this agreement, the
agreement shall be interpreted to make the maximum disclaimer or
limitation permitted by the applicable state law. The invalidity or
unenforceability of any provision of this agreement shall not void the
remaining provisions.

1.F.6. INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
providing copies of Project Gutenberg™ electronic works in
accordance with this agreement, and any volunteers associated with the
production, promotion and distribution of Project Gutenberg™
electronic works, harmless from all liability, costs and expenses,
including legal fees, that arise directly or indirectly from any of
the following which you do or cause to occur: (a) distribution of this
or any Project Gutenberg work, (b) alteration, modification, or
additions or deletions to any Project Gutenberg work, and (c) any
Defect you cause.

Section 2. Information about the Mission of Project Gutenberg

Project Gutenberg is synonymous with the free distribution of
electronic works in formats readable by the widest variety of
computers including obsolete, old, middle-aged and new computers. It
exists because of the efforts of hundreds of volunteers and donations
from people in all walks of life.

Volunteers and financial support to provide volunteers with the
assistance they need are critical to reaching Project Gutenberg’s
goals and ensuring that the Project Gutenberg collection will
remain freely available for generations to come. In 2001, the Project
Gutenberg Literary Archive Foundation was created to provide a secure
and permanent future for Project Gutenberg and future
generations. To learn more about the Project Gutenberg Literary
Archive Foundation and how your efforts and donations can help, see
Sections 3 and 4 and the Foundation information page at www.gutenberg.org.

Section 3. Information about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation

The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non-profit
501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the
state of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal
Revenue Service. The Foundation’s EIN or federal tax identification
number is 64-6221541. Contributions to the Project Gutenberg Literary
Archive Foundation are tax deductible to the full extent permitted by
U.S. federal laws and your state’s laws.

The Foundation’s business office is located at 41 Watchung Plaza #516,
Montclair NJ 07042, USA, +1 (862) 621-9288. Email contact links and up
to date contact information can be found at the Foundation’s website
and official page at www.gutenberg.org/contact

Section 4. Information about Donations to the Project Gutenberg
Literary Archive Foundation

Project Gutenberg™ depends upon and cannot survive without widespread
public support and donations to carry out its mission of
increasing the number of public domain and licensed works that can be
freely distributed in machine-readable form accessible by the widest
array of equipment including outdated equipment. Many small donations
($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
status with the IRS.

The Foundation is committed to complying with the laws regulating
charities and charitable donations in all 50 states of the United
States. Compliance requirements are not uniform and it takes a
considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
with these requirements. We do not solicit donations in locations
where we have not received written confirmation of compliance. To SEND
DONATIONS or determine the status of compliance for any particular state
visit www.gutenberg.org/donate.

While we cannot and do not solicit contributions from states where we
have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
against accepting unsolicited donations from donors in such states who
approach us with offers to donate.

International donations are gratefully accepted, but we cannot make
any statements concerning tax treatment of donations received from
outside the United States. U.S. laws alone swamp our small staff.

Please check the Project Gutenberg web pages for current donation
methods and addresses. Donations are accepted in a number of other
ways including checks, online payments and credit card donations. To
donate, please visit: www.gutenberg.org/donate.

Section 5. General Information About Project Gutenberg electronic works

Professor Michael S. Hart was the originator of the Project
Gutenberg concept of a library of electronic works that could be
freely shared with anyone. For forty years, he produced and
distributed Project Gutenberg eBooks with only a loose network of
volunteer support.

Project Gutenberg eBooks are often created from several printed
editions, all of which are confirmed as not protected by copyright in
the U.S. unless a copyright notice is included. Thus, we do not
necessarily keep eBooks in compliance with any particular paper
edition.

Most people start at our website which has the main PG search
facility: www.gutenberg.org.

This website includes information about Project Gutenberg,
including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.